ย่างรุนแรงก็ยังทำลายปราการเข้ามาไม่ได้
และในตอนนี้เอง มังกรสีเทาตัวหนึ่งในเมืองหมอกเมฆาได้พุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ ขาที่แหลมคมของมันนั้นได้จับมังกรน้อยสีดำขลับตัวหนึ่งเอาไว้ด้วย
“ข้าจับมังกรดำตัวหนึ่งได้แล้ว ข้าจับมังกรดำได้แล้ว!”
เผ่ามังกรอื่น ๆ ต่างก็เคียดแค้นชิงชังเผ่ามังกรดำมากอยู่แล้ว และเผ่ามังกรที่เผ่าเทพส่งมานี้ก็ยิ่งชิงชังเผ่ามังกรดำมากขึ้นไปอีก
พวกเขากล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “อวิ๋นเทียนจ้าน เจ้าช่างบังอาจยิ่งนัก นึกไม่ถึงเลยว่าเมืองหมอกเมฆาของเจ้าจะแอบซ่อนมังกรดำเอาไว้”
อวิ๋นเทียนจ้านกล่าว “ไม่ว่าบรรพบุรุษของพวกเขาจะกระทำความผิดร้ายแรงใดขึ้น มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขา แต่เจ้าคิดฆ่าทำลายเผ่าเดียวกัน พวกเจ้าไม่กลัวบาปกรรมชั่วร้ายแรงหรืออย่างไร?”
“เหอะ ๆ ๆ บาปกรรมชั่วอย่างนั้นเหรอ! มังกรดำของพวกมันต่างหากล่ะที่เป็นต้นตอของบาปกรรมชั่วอย่างแท้จริง” ผู้นำของอีกฝ่ายกล่าวเย้ยหยัน
“จับมังกรดำตัวนี้ฉีกเนื้อต่อหน้าอวิ๋นเทียนจ้านเดี๋ยวนี้ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะแสร้งใจดีไปถึงไหน”
มังกรเทาที่อยู่กลางอากาศตัวนั้นได้รับคำสั่งก็น้อมรับทันที “ขอรับ!”
มู่เฉียนซีมองไปที่เด็กน้อยกลางอากาศผู้นั้น เนื่องจากบรรพบุรุษของเผ่ามังกรดำได้กระทำความผิดร้ายแรง ในตอนนี้ในแดนมังกรมีมังกรดำเหลืออยู่น้อยเต็มทีแล้ว แน่นอนว่าจะไม่เจอเด็กน้อยเผ่ามังกรดำคนที่สองในเมืองหมอกเมฆาเมืองเล็ก ๆ นี้แน่นอน
นี่เ
