งที่ขมับของปรมาจารย์จาง
ไม่นานนักเขาก็กรอกตาขาวและร่างทั้งร่างก็ล้มลงไปกับพื้น!
มู่เฉียนซีมองไปที่ไป๋อู๋ห่าย นางกล่าว “ขอโทษด้วย! ท่านหัวหน้าตำหนัก ข้าไม่ทันระวังก็เลยทำให้หัวหน้านักปรุงยาของตำหนักตงจี๋ต้องตายไปเสียแล้ว”
“นี่เจ้า เจ้า!…” ไป๋อู๋ห่ายโกรธจนตัวสั่น
ครั้นแล้วหัวหน้านักปรุงยาแห่งตำหนักตงจี๋ก็ได้ตายไปเช่นนี้ สวรรค์รู้ดีว่ากว่าที่พวกเขาจะเลี้ยงดูหัวหน้านักปรุงยามาได้สักคน พวกเขาต้องทุ่มเททรัพยากรไปมากมายเพียงใด
เขาอยากจะฆ่ามู่เฉียนซีเพื่อระบายความโกรธแค้นเสียจริง แต่จื่อโยวจะยอมให้เขาทำสำเร็จได้อย่างไรกันเล่า!
ปัง! จื่อโยวทุบแขนข้างหนึ่งของไป๋อู๋ห่ายอย่างรุนแรง
ในขณะที่ร่างของไป๋อู๋ห่ายกระเด็นลอยออกไป ร่างในชุดขาวร่างหนึ่งก็ได้กระโจนตัดผ่านอากาศมา “จื่อโยว แดนตะวันออกไม่ใช่ที่ที่คนอย่างเจ้าจะมาทำกำเริบเสิบสานได้ เจ้าจะฆ่าใครตามใจไม่ได้!”
.
