มู่เฉียนซีกล่าว “ได้ของแล้ว ข้าจะไปแล้ว ประเดี๋ยวสหายข้าจะเป็นห่วง”
“นี่เจ้าพอบรรลุเป้าหมายก็จะจากไปเลยอย่างนั้นเหรอ” ปรมาจารย์หุ่นเชิดกระวนกระวายใจขึ้น
“จิตใต้สำนึกของท่านยังเหลืออยู่ ต่อให้ข้าจากไปท่านก็ไม่ตายหรอกนะ!” มู่เฉียนซีกล่าว
“จะ เจ้า…” เขาโกรธจนพูดไม่ออกแล้ว
ผลสุดท้ายมู่เฉียนซีก็จากไปอย่างสง่าผ่าเผย
แต่ก่อนที่จะจากไป นางจำได้ว่าต้องถามคำถามสำคัญ “ค่ายกลห้องลับนี้ของท่านเปิดเช่นไรล่ะ?”
“ข้าไม่บอกเจ้าหรอก ข้าจะให้เจ้ารออยู่ในนี้”
“หากข้ารออยู่ในนี้แล้วมรดกของท่านจะมีประโยชนอันใดล่ะ?”
“เจ้ามันช่างเป็นสาวน้อยที่ประหลาดเสียจริง พลังจิตแข็งแกร่งมาก แต่พลังวิญญาณกลับอ่อนแอถึงเพียงนี้ หากเจ้าต้องการออกไป คาดว่ายังไม่ทันได้เอามรดกของข้าไปพัฒนาสืบต่อสิ่งดีงามได้ เจ้าก็คงจะถูกฆ่าตายเสียก่อนแล้ว”
“นี่ท่านกำลังหมายความว่าในนี้ยังมีของดีที่ปกปักษ์รักษาชีวิตอยู่อีกเหรอ?” ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกายขึ้น
“ข้าไม่ได้พูด”
“ในเมื่อไม่มีก็อย่าได้เสียเวลาอยู่เลย รีบบอกวิธีออกไปจากที่นี่ให้ข้าเถอะ!”
“เอาตำราในชั้นตำราที่เจ็ดที่อยู่ในห้องตำรานี้ออกไป พวกเจ้าก็สามารถออกไปได้แล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ขอบใจท่านมาก”
สติของมู่เฉียนซีฟื้นคืนกลับมาแล้ว จวินโม่ซีกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “สาวน้อย เจ้าได้สติเองแล้ว ไม่มีได้เกิดเรื่องอันใดเกิดขึ้นใช่หรือไม่?”
“เฉียนซี เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้าง?” เฟิงอวิ๋น
