่าวกับจวินโม่ซีและพวกว่า “พวกเราออกไปกันเถอะ!”
จวินโม่ซีตกใจผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “ออกไป? ยังอ่านตำราเหล่านี้ไม่หมดเลยนะ”
“ตำราเหล่านี้ไม่จำเป็นแล้วล่ะ” เนื่องจากในมรดกของยอดปรมาจารย์หุ่นเชิดท่านนี้มีทุกอย่างแล้ว
มู่เฉียนซีย้ายชั้นตำราชั้นที่เจ็ดออก และปรากฏเส้นทางเส้นหนึ่งจริง ๆ ด้วย
จวินโม่ซียิ้มพลางกล่าวว่า “ที่แท้ทางออกก็อยู่ตรงนี้นี่เอง! ในที่สุดก็สามารถออกไปได้แล้ว”
ในขณะที่คนที่อยู่ด้านนอกกระวนกระวายใจดั่งไฟแผดเผา จู่ ๆ มู่เฉียนซีและพวกก็เดินออกมาแล้ว
ค่ายกลได้ปิดลงอีกครั้ง และไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้เลย
“ท่านผู้นำตระกูล ท่านไม่เป็นอะไร เยี่ยมไปเลย”
“ท่านผู้นำตระกูลออกมาแล้ว”
“……”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ข้าทำให้ทุกคนเป็นห่วงแล้ว ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยหรือไม่ ?”
มู่เอ้อร์ตอบ “ท่านผู้นำตระกูลวางใจได้ ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ควรจะออกจากเทือกเขาเมฆามืดได้แล้ว”
“ขอรับ!”
ครั้นแล้วทุกคนก็ได้เดินออกไปจากเทือกเขาเมฆามืด เพียงแต่ว่า ณ ทางออกกลับเจอเรื่องที่ไม่คาดคิด มีคนรอพวกเขาอยู่ด้านนอก
ไป๋อู๋ห่ายยิ้มพลางมองไปที่เฟิงอวิ๋นซิว และกล่าวว่า “อวิ๋นซิว ภารกิจครั้งนี้เป็นเช่นไรบ้าง ?”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ท่านหัวหน้าตำหนักวางใจได้แล้ว! ในตอนนี้สำนักหุ่นปีศาจได้ตายสิ้น ไม่หลงเหลือแม้แต่ผู้เดียว”
“ดี! ดี ๆ! ให้อวิ๋นซิวทำภารกิจ ข้าวางใจมาโดยตลอด”
ทุกคนต
