เจ็บสาหัสได้
ราชาหุ่นเป็นหุ่นเชิด ต่อให้ถูกแทงทะลุแต่ก็ยังคงไม่รู้สึกเจ็บปวด เขาหันหลังกลับมา และถลึงตาจ้องหน้าชิงอิ่ง “เจ้า…เจ้า…”
ฉึก! ชิงอิ่งลงมืออีกครั้ง และบิดหัวราชาหุ่นลงมาด้วยความโหดเหี้ยม
ตูม! ชิงอิ่งทิ้งหัวราชาหุ่นลงไปในทะเลสาบดำ
ร่างของราชาหุ่นที่สูญเสียศีรษะไปก็ล้มลงไปกับพื้น
คนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้เข้า ต่างก็สูดลมหายใจเย็นเข้าปอดด้วยความตกใจ บุรุษชุดเขียวผู้นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก
ความแข็งแกร่งของชิงอิ่งดูเหมือนว่าจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างวิปริต แต่ลางสังหรณ์ในใจของมู่เฉียนซีก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ
มู่เฉียนซีกระโจนไปปรากฏตัวตรงหน้าชิงอิ่ง
สายตาของชิงอิ่งมองมู่เฉียนซีราวกับเหม่อลอย มันเป็นดวงตาที่เงียบสงัดมาก
ถึงแม้ว่าปกติแล้วดวงตาของชิงอิ่งจะไม่ได้มีอารมณ์และความรู้สึกของมนุษย์มากนัก แต่ตอนนี้เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว มันยังแตกต่างกันมาก
“ชิงอิ่ง”
ได้ยินเสียงเรียกเบา ๆ ของมู่เฉียนซีแล้ว ชิงอิ่งก็ยังคงไม่ขานรับ!
“ควรกลับมาได้แล้ว!”
“เจ้าควรกลับมาอยู่ข้างกายข้าได้แล้ว”
“……”
เสียงที่ไร้ซึ่งคลื่นใด ๆ กำลังดังก้องอยู่ในหัวของชิงอิ่ง
คล้ายกับว่ามีความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คล้ายกับว่าเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว คล้ายกับว่าเขาไม่ใช่ชิงอิ่งแล้ว
กลับไป!
เขาต้องกลับไป!
นี่เป็นเรื่องที่ไม่ต้องสงสัยเลย แต่เขากลับรู้สึกว่าในร่างกายมีบางอย่างที่กำลังเต้นผิดปกติอยู่
มีบางอย่างท
