ปรมาจารย์ไป๋อวิ๋นยิ้มอย่างเคอะเขิน เขามัวแต่สนใจยาลูกกลอนของหมอปีศาจจนลืมหน้าที่ของตนเองไปเสียแล้ว
โชคดีที่นักปรุงยาท่านอื่นไม่ได้โกรธเกรี้ยวแต่อย่างใด จากนั้นเขาก็ได้ทำการตรวจสอบยาลูกกลอนแต่ละเม็ดจนเสร็จสิ้น
เนื่องจากเวลาไม่เพียงพอ พวกเขาจึงลดระดับของยาลงมา
ดังนั้น คะแนนของนักปรุงยาเหล่านี้จึงออกมาอย่างน่าสังเวชมาก
อันดับหนึ่งแน่นอนว่าเป็นของหมอปีศาจ นี่เป็นเรื่องที่ไม่ต้องสงสัยแต่อย่างใดเลย
จากนั้นก็เริ่มมอบของรางวัล นั่นก็คือสมุนไพรที่มู่เฉียนซีเสาะแสวงหามายาวนาน
ปรมาจารย์ไป๋อวิ๋นหรี่ตายิ้มพลางเอากล่องไม้สีดำกล่องหนึ่งออกมา กล่องไม้สีดำกล่องนี้สามารถต้านทานพิษได้
มิเช่นนั้นพิษที่หญ้าจิ่วอินหยวนแผ่ซ่านออกมานี้ก็คงจะคร่าชีวิตคนทั้งลานประลองไปแล้ว
“นี่คือรางวัลของท่าน!” ปรมาจารย์ไป๋อวิ๋นกล่าว
มู่เฉียนซีรับกล่องไม้นั้นมา ขณะที่กำลังจะเปิดออกมาตรวจสอบดู ปรมาจารย์ไป๋อวิ๋นก็รีบกล่าวเตือนทันที “ท่านหมอปีศาจ ระวัง! หญ้าจิ่วอินหยวนไม่ใช่สมุนไพรธรรมดา!”
มู่เฉียนซีตอบ “พิษของหญ้าจิ่วอินหยวนทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”
ครั้นแล้วนางจึงเปิดกล่องไม้สีดำนี้อย่างทะนุถนอม ในกล่องมีหญ้าต้นเล็ก ๆ สีเหลืองอ่อนวางอยู่ต้นหนึ่ง
มันดูเหมือนจะไร้พิษภัย แต่กลับมีพลังการทำลายชีวิตอย่างรุนแรงมาก
ปรมาจารย์ไป๋อวิ๋นเองก็ร่นตัวถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว ต่อให้กล่องไม้สีดำนี้จะสามารถยับยั้งพิษได้ แต่เขาก็รู้สึกถึงอันต
