านหมอปีศาจจะขายยานี้เช่นกัน
ดวงตาของปรมาจารย์ไป๋อวิ๋นลุกวาวขึ้น หากหมอปีศาจขายยานี้แล้วละก็ เขาก็จะแย่งซื้อเช่นกัน
คำตอบของมู่เฉียนซีทำให้พวกเขาผิดหวังมาก “ต้องขอโทษทุกท่านด้วย ยาลูกลอนนี้ข้าไม่ขาย”
นิรันดร์หลอมออกมามากมายเช่นนี้ แต่คำสาปของจิ่วเยี่ยนั้นไม่อาจคาดเดาได้ ดังนั้นต้องเตรียมเอาไว้ให้มากสักหน่อย
ปรมาจารย์ไป๋อวิ๋นกล่าว “ท่านหมอปีศาจ ท่านไม่ขายจริง ๆ เหรอ แล้วหากว่าข้าหาสมุนไพรเหล่านั้นเจอ ท่านยอมแลกด้วยยาลูกกลอนชนิดนี้หรือไม่?”
“เอ่อ…” มู่เฉียนซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ลดน้อยลงเพียงไม่กี่เม็ดก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร!
“ได้สิ สมุนไพรวิญญาณหนึ่งชนิดแลกกับยาลูกกลอนหนึ่งเม็ด!”
ในตอนนี้เอง คนอื่น ๆ ต่างก็เกิดความสงสัยขึ้นแล้ว “เอาสิ่งใดมาแลกได้นะ?”
“สมุนไพรชนิดใดท่านหมอ!”
ที่นี่มีนักปรุงยาอยู่เป็นจำนวนมาก คนเยอะ กำลังการเสาะหาสมุนไพรก็เพิ่มมากขึ้น!
มู่เฉียนซีคิดแผนการบางอย่างขึ้นได้ นางเอาสูตรยาออกมาและกล่าวว่า “หากท่านใดหาสมุนไพรวิญญาณในสูตรยานี้เจอ ก็สามารถเอามาแลกกับยาลูกกลอนได้ ส่วนสมุนไพรอื่น ไม่รับแลก”
ทุกคนมองไปที่สูตรยานั้น ทันทีที่ได้เห็นชื่อสมุนไพรอันล้ำค่าที่หายากเหล่านั้นต่างก็ตกใจขึ้น อีกทั้งยังมีสมุนไพรบางชนิดที่พวกเขาไม่รู้จักอีกด้วย
ยากเกินไปแล้ว! พวกเขารู้สึกผิดหวังอยู่ในใจ มู่เฉียนซีมองไปที่ปรมาจารย์ไป๋อวิ๋นและกล่าวว่า “ท่านปรมาจารย์ผู้ตัดสิน รีบตรวจสอบยาลูกกลอนของผ
