“ตุ้ม!” เสียงกลองสิ้นสุดการประลองได้ดังขึ้น
และมู่เฉียนซีก็เอายาลูกกลอนเม็ดสีขาวราวหยกออกมาเม็ดหนึ่ง “ข้าหลอมสำเร็จแล้ว!”
ในวินาทีสุดท้าย นางหลอมยาออกมาได้สำเร็จ
เพียงแต่ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ยาลูกกลอนขั้นสวรรค์กระมัง! เพราะมันไม่ได้เกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดแต่อย่างใดเลย
พวกเขาแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า บนท้องฟ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย
นี่น่าจะเป็นยาลูกกลอนธรรมดา ๆ เม็ดหนึ่งเท่านั้น แม้แต่ปรมาจารย์จางเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
ทรมานมานาน และสิ้นเปลืองสมุนไพรวิญญาณอันล้ำค่าไปมากมาย เขาคิดว่าสาวน้อยผู้นี้จะหลอมยาลูกกลอนอันล้ำค่าออกมาซะอีก
กลับคิดไม่ถึงว่ามันจะไม่ใช่ยาลูกกลอนขั้นสวรรค์!
ในขณะที่มู่เฉียนซีเดินลงมาจากแท่นปรุงยา จู่ ๆ ก็มีคนพบเรื่องที่น่าตกตะลึงขึ้น
“พระเจ้า! ต้นไม้ใบหญ้าบริเวณรอบ ๆ เหี่ยวเฉาลงแล้ว นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
“จริง ๆ ด้วย! เหี่ยวเฉาร่วงโรยหมดเลย”
“……”
และในตอนนี้ทุกคนก็ค้นพบแล้วเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นใบหญ้าที่เปราะบางหรือว่าจะเป็นต้นไม้ที่แข็งแกร่ง ในตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าได้สูญเสียพลังชีวิตไปก็มิปาน
มีคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดและกล่าวว่า “นี่…นี่หรือว่าจะเป็นปรากฏการณ์แปลกประหลาดที่มู่เฉียนซีหลอมยาลูกกลอนเม็ดนั้นออกมา”
“ยาลูกกลอนเม็ดหนึ่ง แต่กลับแย่งชิงพลังชีวิตของต้นไม้ใบหญ้าไปได้ ต่อให้เป็นยาลูกกลอนระดับสูงก็เกรงว่าจะไม่ใช่ยาที่ดีนัก”
ทันทีที
