สามารถทำได้ถึงขั้นนี้ ข้าก็พอใจมากแล้ว ข้าให้รางวัลดี ๆ กับเจ้าสักหน่อยเอาไหม!”
มู่เฉียนซีปฏิเสธทันทีว่า “ช่างมันเถอะ! ข้าได้รับรางวัลที่ดีที่สุดแล้ว”
นิรันดร์รู้สึกคับข้องใจ “ที่รัก หรือว่าร่างกายของข้ายังคงเทียบไม่ได้กับคำแนะนำการปรุงยา”
“ในเมื่อรู้ ก็อย่าพูดมันออกมาทำให้เจ้าเสียใจเลย!”
นิรันดร์ยิ่งรู้สึกอกหัก “ข้าเจ็บปวดมาก!”
ปรมาจารย์จางดึงสติกลับมาเช่นกัน แม้ว่าเขาเองก็ได้รับประโยชน์เล็กน้อย
แต่บุญคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้เขายอมปล่อยศัตรูอย่างมู่เฉียนซีไปได้
ปรมาจารย์จางกล่าวว่า “ถึงเวลาแล้ว ผู้ที่พ่ายแพ้ในการปรุงยาเชิญออกจากแท่นปรุงยา”
คนอื่น ๆ ทั้งหมดล้วนออกไป แต่มู่เฉียนซีกลับไม่ไป
ในขณะที่เวลากำลังจะสิ้นสุดลงนั้น เม็ดยาของนางก็หลอมออกมาสำเร็จแล้วและไม่ได้เกินเวลา
ปรมาจารย์จางกลับจ้องมองมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “มู่เฉียนซี ทำไมเจ้ายังไม่ไป?”
ทุกคนมองไปที่ปรมาจารย์จางอย่างสงสัย ทำไมต้องให้นางไป?
นางปรุงยาสำเร็จไม่ใช่เหรอ? อีกทั้งยังมีปาฏิหาริย์ที่น่าทึ่งเกิดขึ้นด้วย
มู่เฉียนซีตอบกลับว่า “ข้าไม่ได้เกินเวลา ยาเม็ดของข้าเสร็จตรงเวลา ทำไมข้าต้องไป”
“เห็น ๆ อยู่ว่าหลังจากเวลาหมดแล้ว เจ้าพึ่งจะหลอมยาสำเร็จ”
“ปรมาจารย์จางเจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าปรุงยาสำเร็จก่อนหมดเวลาอย่างแน่นอน”
ในขณะที่กลิ่นหอมกระจายออกมานั้น ทำให้ทุกคนสูญเสียสติ และไม่สามารถที่จะตัดสินได้ ในเวลานี้ผู้
