ด้วยพลังความสามารถของนางในตอนนี้ที่เป็นจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่หก แม้ให้กินยาเข้าไปจนอิ่มตายก็ยังไม่สามารถที่จะสกัดออกมาได้
จวินโม่ซีกล่าว “สาวน้อย หรือไม่ก็ให้ข้าไป ตระกูลจวินยังมีวิชาลับที่สามารถจะทำได้”
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปทางเขาแล้วกล่าว “ตระกูลจวินมีวิชาลับที่สามารถจะเบิกพลังวิญญาณของเจ้าได้ เจ้าแน่ใจว่ามันจะไม่มีผลร้ายอะไรกับเจ้า? ถึงต่อให้มี เจ้าแน่ใจหรือว่ามันจะไม่ถูกผู้อื่นมองออก?”
จวินโม่ซีกล่าว “มีอันตรายก็ไม่ใช่ว่ายังมีเจ้าอยู่มิใช่หรือสาวน้อย? ข้าเชื่อว่าเจ้าสามารถที่จะรักษาข้าให้หายได้ เจ้านั้นเป็นถึงผู้เป็นนายของหม้อเทพนิรันดร์”
“ส่วนการถูกไล่ฆ่านั้นข้าได้ถูกไล่ฆ่าจนเคยชินแล้ว วันคืนที่มั่นคงอยู่ไปก็ไม่ได้มีรสชาติอะไรมากนัก ข้าอยากที่จะถูกตามไล่ฆ่าอีกสักครั้งหนึ่ง”
กลับมีผู้ที่ยังคิดอยากจะถูกตามไล่ฆ่าอีกครั้งหนึ่ง สมองมีปัญหาใช่หรือไม่! มู่เฉียนซีอยากที่จะตบเขาให้ตายไปในทันที
เขากล่าวต่อ “ในเมื่อรู้ข่าวที่อยู่ของหญ้าจิ่วอินหยวนก็จะต้องเอามาให้ได้ เพื่อไม่ให้วันวันเจ้าเอาแต่นึกถึงเจ้าเซี่ยคนงามนั่น”
“ยังเหลือเวลาอีกมากน้อยเท่าใด?” มู่เฉียนซีถามขึ้น
“เจ็ดวัน มีเวลาไม่มากแล้วจริง ๆ” จวินโม่ซีกล่าวตอบ
มู่เฉียนซีกล่าว “ทางที่ดีที่สุดคือเจ้าอยู่ให้มันสงบ ๆ หน่อย อย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม ข้าไม่รังเกียจที่จะวางยาแล้วจับเจ้ามัดเอาไว้สักหนึ่งเดือน พร้อมกันนั้นก็อนุญาตให้เจ้ากินได
