อี พวกเจ้าเฝ้าอยู่ที่ด้านนอกอย่าให้ผู้ใดเข้ามาแม้แต่ผู้เดียว”
“ได้!” เขาเองก็ไม่อยากจะไปเป็นชาวสวนชาวไร่เพื่อเก็บสมุนไพร
เมื่อได้เผชิญหน้ากับสมุนไพรที่อยู่อย่างเต็มสวน ดวงตาของมู่เฉียนซีก็ฉายประกายวิบวับออกมา นี่เป็นสมบัติล้ำค่าอย่างที่สุดของกองกำลังขั้นสำนักนิกายระดับสาม มันช่างอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “อาถิง ไปที่ทะเลสาบภูตวารีแล้วเปิดเกาะสมุนไพรวิญญาณอีกแห่งก็แล้วกัน!”
อาถิงต่อต้าน “แม้แต่คิดเจ้าก็จงอย่าได้คิด เจ้าเคยได้ใช้ทะเลสาบวิญญาณน้ำแข็งของข้าไปแล้ว แต่ยังคิดที่จะมาใช้ทะเลสาบภูตวารีของข้าอีก”
มู่เฉียนซีกล่าว “ให้เจ้าเปิดทะเลสาบภูตวารีเพียงพื้นที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งก็เท่านั้นเอง เจ้าอย่าได้ตระหนี่เช่นนั้นเลย”
“ไม่ได้ก็คือไม่ได้!” แม้ต้องตายอาถิงก็ไม่ตอบรับ
มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเล็กน้อย เมื่อก่อนหน้านี้หากเจ้าหมอนี่ไม่ตอบรับนางก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรเขาได้
แต่มาตอนนี้!
“สุ่ยจิงอิ๋ง อาถิงช่างขี้ตระหนี่นัก มิติตั้งกว้างใหญ่เช่นนั้น ข้าต้องการที่จะเปิดพื้นที่สวนสมุนไพรสักผืนก็ไม่ได้ หากมิเปิดใหม่สักผืนหนึ่งก็ไม่สามารถที่จะกักเก็บสมุนไพรวิญญาณมากมายเช่นนี้ได้!”
สีหน้าของอาถิงดำคล้ำไปในทันที “เจ้า…เจ้ารู้จักร้องทุกข์!”
เสียงอันอ่อนโยนเสียงหนึ่งได้ดังขึ้น “อาถิง ข้าได้บอกกับเจ้าไปหลายครั้งแล้วว่าจะต้องอ่อนโยนกับซีเอ๋อร์ ความต้องการของซีเอ๋อร์นั้นเจ้าจะไปปฏิเ
