ไป๋อู๋ห่ายพาคนบุกไปที่ตำหนักของเฟิงอวิ๋นซิว ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังสนทนาอยู่กับเฟิงอวิ๋นซิว
“มู่หรงเฉียนเยี่ย นี่คือตำหนักตงจี๋ของข้า ไม่ใช่ตำหนักเป่ยหานที่เจ้าคิดอยากจะมาก็มาได้” ไป๋อู๋ห่ายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านเจ้าตำหนักไป๋ ข้าผ่านการทดสอบของตำหนักโอสถแห่งตำหนักตงจี๋แล้ว นั่นก็นับว่าข้าเป็นนักปรุงยาของตำหนักตงจี๋แล้ว และการที่จะอยู่ในตำหนักตงจี๋ก็คงมิใช่ปัญหาอะไรกระมัง!”
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “ด้วยสถานะตัวตนของเจ้า ทำไมเจ้าถึงต้องยอมลดเกียรติมาอยู่กับตำหนักตงจี๋ของข้าด้วย!”
มู่เฉียนซีตอบกลับเขาคำเดียวว่า “เบื่อ!”
ไป๋อู๋ห่ายโมโหจนแทบจะกระอักเลือด เดิมทีเฟิงอวิ๋นซิวนั้นก็ยากที่จะต่อกรด้วยได้แล้ว แล้วนี่เขายังดึงเจ้าเด็กนี่เข้ามาอีก มันก็ยิ่งยุ่งยากเข้าไปใหญ่
แต่ตอนนี้มู่หรงเฉียนเยี่ยอยู่ในตำหนักตงจี๋อย่างชอบธรรม เขาไม่มีทางไล่ออกไปได้แน่!
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “เจ้าอยู่ที่ตำหนักตงจี๋ของข้า ทางที่ดีเจ้าไม่ควรทำอะไรที่ไม่ดีต่อตำหนักตงจี๋ของข้า มิฉะนั้นแม้ว่าข้าและอาจารย์ของเจ้าจะเป็นเพื่อนเก่ากัน ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป”
‘เพื่อนเก่าเป็นเพียงการพูดให้ดูดีเท่านั้นแหละ แต่ในความเป็นจริงแล้วท่านไม่อาจเอาชนะกู้ไป๋อีได้หรอก!’ มู่เฉียนซีพูดพึมพำกับตัวเอง
ไป๋อู๋ห่ายรู้ว่าไม่มีทางทำให้มู่เฉียนซีจากไปได้ ดังนั้นจึงไปหาหัวหน้านักปรุงยา
ปรมาจารย์จาง
ปรมาจารย์จางกล่าว “ท่านเจ้าตำหนัก ค
