จ็บส่วนข่งชัวนั้นบาดเจ็บสาหัส และสุดท้ายก็ได้นำหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง แต่ท้ายที่สุดแล้วเจ้าตำหนักก็ไม่อาจที่จะปล่อยไว้ได้เพราะท่านหาญกล้ามากเกินไป”
ถึงแม้ว่าหอหมอปีศาจยังไม่ได้เป็นใหญ่ในแดนตะวันออก แต่ทว่าระบบเรื่องการข่าวนั้นกลับไม่เลวเลย!
มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเล็กน้อย “ไม่รู้ว่าถ้าหากข้าเข้าไปในตำหนักตงจี๋ด้วยอีกสถานะตัวตนหนึ่ง เจ้าไป๋อู๋ห่ายนั่นจะตื่นเต้นหรือไม่?”
โม่จิ่นกล่าว “เขาจะรู้สึกว่าหน้าของตนเองนั้นโดนตบเข้าอย่างรุนแรงด้วยฝ่ามือนับหมื่น!”
นั่นคืออะไร? กลับกล้าที่จะมาขับไล่ผู้เป็นนายของพวกเขา สมน้ำหน้า!
โม่จิ่นกล่าวต่อ “นายท่านจะไม่เป็นอะไรจริงหรือ? ข้ากลัวว่าท่านจะมีอันตราย”
แม้ว่าตำหนักตงจี๋จะเป็นกองกำลังขั้นสำนักนิกายระดับสาม แต่ในที่แห่งนั้นก็เป็นที่ที่น้ำนิ่งไหลลึก มันมิใช่สถานที่ที่ปลอดภัยนัก
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ามีสิ่งที่ไป๋อู๋ห่ายหวาดกลัว เขาไม่กล้าที่จะลงมือกับข้าทั้งในและนอกตำหนักตงจี๋ ดังนั้นแล้วข้าไปจึงดีที่สุด”
โม่จิ่นกล่าว “ในเมื่อตัดสินใจแล้ว เช่นนั้นก็เอาตามนี้แล้วกัน”
หลังจากพูดคุยกับโม่จิ่นเป็นที่เรียบร้อยแล้วจวินโม่ซีก็ได้เข้ามา “สาวน้อย เจ้าจะไปจริง ๆ รึ! หรือไม่ก็ให้ข้าไปเถอะ ข้าเป็นถึงหัวหน้านักปรุงยาของหอหมอปีศาจ ข้าเป็นป้ายร้านของหอหมอปีศาจเชียว!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าฝันหวานให้มันน้อยหน่อย! ป้ายร้านแห่งหอหมอปีศาจนั้นคือข้าต่างหา
