ข้าไปอย่างไม่เกรงใจ
ปัง! ร่างของคนผู้นั้นปลิวลอยออกไปราวกับผ้าที่ขาดวิ่น
และกระบี่ต่อมาของมู่เฉียนซีก็ได้ใกล้เข้ามา “บัวแดงพิฆาต!”
เปลวเพลิงสีแดงได้ทำให้เปลวเพลิงรอบด้านของเจ้าเฒ่านั่นสั่นสะท้าน
จากนั้นทั้งร่างของคนผู้นั้นก็ถูกเปลวเพลิงคลอกเอาไว้
และเงาร่างนั้นก็ได้ถูกทำลายไปทันใด
เจ้าเฒ่าหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ไอ้หนู เจ้าคิดว่าเจ้าทำลายร่างนี้แล้วจะสามารถทำลายข้าได้หรือ? เป็นไปไม่ได้หรอก”
“พวกลูกรักของข้าจะเล่นเป็นเพื่อนเจ้าไปจนเจ้าสิ้นลมหายใจ!”
เมื่อร่างของมู่เฉียนซีพุ่งออกไป กระบี่มังกรเพลิงก็ได้พุ่งแทงเข้าไปในกายของกลุ่มเปลวเพลิงนั้น
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “มังกรเพลิง การที่จะทำลายมันในครั้งนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”
เมื่อเผชิญกับวิญญาณที่ดำมืดเช่นนี้ มังกรเพลิงนั้นตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
และเมื่อได้สัมผัสเข้ากับเปลวเพลิงนั้นมันก็ได้เริ่มกลืนกินเปลวเพลิงอย่างบ้าคลั่ง
“อ๊าก!” เสียงร้องโหยหวนเสียงหนึ่งดังมาจากข้างในเปลวเพลิงนั้น
มู่เฉียนซีเห็นเปลวเพลิงนั้นกำลังดิ้นรน แต่เหยื่อที่ถูกกระบี่มังกรเพลิงเพ่งเล็งเอาไว้แล้วอย่างไรก็หนีไม่พ้น
“กระ…กระบี่เล่มนี้สามารถที่จะกลืนกินวิญญาณของข้าได้ มันกลับสามารถ…”
“เป็นไปได้ยังไง…”
“มัน…มันคือกระบี่วิญญาณมังกรเพลิงพิฆาต เจ้าหนู…เจ้าสามารถได้มาซึ่งกระบี่วิญญาณมังกรเพลิงพิฆาต” เจ้าเฒ่านั้นแทบไม่อยากที่จะเชื่อ
ก่อนที่เขาจะถูกฆ่าเขาเองก็เป
