ใจเย็น
แต่ทว่าอีกด้านหนึ่ง ไป๋เหยียนเอ๋อร์นั้นกลับไม่ค่อยจะดีนัก
นางทั้งเจ็บและอิจฉาเสียจนสลบไป จากนั้นก็ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
นางกล่าวด้วยความเจ็บปวด “ท่านหมิงจี ท่านหมิงจี…”
“เจ้าหุบปากเสีย!” หมิงจีโกรธเกรี้ยว
เจ้าเฒ่านั่นอยู่บนโลกนี้มาแล้วเป็นหมื่นปี การจะรับมือกับเขานั้นมิอาจที่จะเสียสมาธิได้เลยแม้แต่น้อย เจ้าโง่นี่ยังเอาแต่สร้างความน่ารำคาญ!
พวกเขาทั้งสองต่อสู้กันไปครานึง หมิงจีได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อขับไล่สิ่งนั้นออกไป อีกทั้งตัวของนางเองก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย
หมิงจีกล่าวด้วยความโกรธเคืองอย่างที่สุด “บ้าจริง เจ้านี่เป็นคนทำเรื่องดี ๆ ไม่ได้เรื่อง ไอ้เรื่องแย่ ๆ นี่ทำเก่งยิ่งนัก”
“ไปเร็ว! รีบไป มิเช่นนั้นแล้วเจ้าหมอนั่นจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่”
ไป๋เหยียนเอ๋อร์กล่าว “ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”
ม้วนหนังสือส่งตัวระยะไกลนั้นมีค่าเป็นอย่างมาก แต่มาตอนนี้ก็จำเป็นที่จะต้องใช้มันเสียแล้ว
ข่งชัวมองไปยังไป๋เหยียนเอ๋อร์ที่เปิดม้วนหนังสือส่งตัวระยะไกลนั้นก็ได้ร้อนรนขึ้นมาและวิ่งเข้าไปหานางในทันที “ท่านธิดาศักดิ์สิทธิ์ อย่าทิ้งข้าเอาไว้!”
“บ้าจริง! คิดที่จะหนี ไม่ทางหรอก!” กระบี่ของมู่เฉียนซีได้ฟาดฟันลงไป
วงจันทร์วงหนึ่งได้หมุนอ้อมรอบอกของผู้บำเพ็ญภูตที่ขวางกั้นอยู่นั้นไป ส่วนอีกกระบวนกระบี่นั้น…
“อ๊าก!” เสียงร้องอนาถเสียงหนึ่งดังลอยมา
