อน
มู่เฉียนซีกล่าว “เขาไม่ทำเช่นนั้นแน่!”
เดิมทีแล้วพวกเขาทั้งสองไม่ได้มีความสัมพันธ์เป็นศิษย์เป็นอาจารย์กัน อีกอย่างนางก็ใช้วิธีการของตนเองที่จะทำให้คนผู้นั้นทะลวงพลังวิญญาณ
“อีกอย่าง หากเจ้าไม่พูด คนอื่นจะรู้ได้อย่างไรเล่า! วางใจเถอะ ดอกไห่ถังนรกของข้า กำลังจะมาอยู่ในกำมือข้าแล้ว” มู่เฉียนซีหรี่ตายิ้มพลางกล่าว
“เจ้ารอข้าอยู่ข้างนอก อย่าให้ผู้ใดเข้ามาได้เด็ดขาด”
มู่เฉียนซีเดินเข้าไป และชายวัยกลางคนผู้นั้นก็กล่าวขึ้นว่า “เจ้าหนู เจ้าอย่าได้หลอกข้าเชียว มิเช่นนั้น ต่อให้นายน้อยอวิ๋นซิวจะปกป้องเจ้า ข้าก็ไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าให้ของท่านแน่ เพียงแต่ว่าหลังจากที่ท่านทะลวงพลังได้แล้ว ก็อย่าได้ไปบอกใครเชียวล่ะว่าท่านใช้อันใดทะลวงพลัง”
“ขอเพียงแค่เจ้าทำให้ข้าทะลวงพลังได้ คำขอเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงเท่านี้ข้าทำให้ได้อยู่แล้ว”
“ดี เช่นนั้นก็รับไป!” มู่เฉียนซีเอายาขวดหนึ่งออกมาและยื่นให้กับเขา
“ดื่มซะเถอะ!”
เขามองขวดยานี้แล้วก็ตกใจผงะไป “นี่มันอะไรกัน โอสถ (ยาน้ำ) เจ้าแน่ใจเหรอว่ามันใช้ได้ ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่มีพิษหรอกน่า อีกอย่างรสชาติมันก็ไม่ได้แย่ หากท่านไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่ามันจะใช้ได้หรือไม่ ?”
“เพื่อดอกไห่ถังนรกแล้ว ข้าไม่มีทางจะมาล้อเล่นกับท่านหรอก”
“ถึงอย่างไรข้าก็เชื่อเจ้ามาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ก็เชื่อเจ้าอีกสักครั้งก็แล้วกัน!” ชายวัยกลางคนผู้นั้นกล่าว
