เซียนห่ำนไห่กัดฟัน “ข้ำจะลองดู!”ที่หน้ำอกของเขำปรำกฏผลไม้ลำงๆ คล้ำยผลแอปเปิ้ล แยกแยะสีไม่ออก เขำหมุนเวียนรูปแบบของผลกำรบ ำเพ็ญมิติเป็นเค้ำอย่ำงบ้ำคลั่งพลังมิติอันไร้ขอบเขตรวมตัวในฝ่ำมือ รำวกับจะฉีกมิติแห่งฟ้ำดิน ทั้งพื้นที่โดยรอบไม่มั่นคง ลู่หยำงยืนอยู่ข้ำงๆ เพียงแค่มองก็รู้สึกว่ำตัวเองก ำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ!
อวี้จือที่นั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์ค่อยๆ ลืมตำ หันไปมองเซียนห่ำนไห่“ตื่นจริงๆ หรือ?” เซียนห่ำนไห่ตื่นเต้นสลำยพลังมิติในมือกำรโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของเขำสำมำรถคุกคำมอวี้จือได้จริงๆที่แท้โดยไม่รู้ตัว ข้ำแข็งแกร่งขึ้นถึงเพียงนี้แล้วหรือ!“ศิษย์พี่ใหญ่ รู้สึกอย่ำงไรบ้ำง?” ลู่หยำงรีบเข้ำไปถำมอวี้จือลังเลเล็กน้อย แล้วพูดว่ำ “ข้ำรู้สึกว่ำชุดของข้ำก ำลังจะเสียหำย ข้ำจึงตื่นขึ้นมำ ศิษย์น้องเล็ก เจ้ำรู้หรือไม่ว่ำเกิดอะไรขึ้น?”เซียนห่ำนไห่ “……”เขำกระแอมสองครั้ง ใช้สำยตำเตือนลู่หยำงไม่ให้พูดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น แล้วเปิดประตูมิติหนีไปเวลำผ่ำนไปอีกครึ่งเดือน ลู่หยำงยังคงนั่งสมำธิบ ำเพ็ญอย่ำงซื่อตรง ขยันขันแข็ง อุทิศตน ไม่มีควำมย่อหย่อนแม้แต่น้อย“ศิษย์น้องเล็ก มีจดหมำยถึงเจ้ำ”ลู่หยำงเงยหน้ำ พบว่ำเป็นศิษย์พี่สำมที่มำหำตน“จดหมำย?”“อืม ตอนข้ำลงเขำ บังเอิญพบศิษย์น้องคนหนึ่ง เดิมเขำก ำลังจะขึ้นยอดเขำเทียนเพื่อหำเจ้ำ บอกว่ำมีจดหมำยจำกหอกระบี่ส่งมำให้เจ้ำ ข้ำพอดีผ่ำนมำจึงรับไว้”
“จดหมำยจำกหอกระบ
