เขาอย่างไม่ยั้งมือ ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ!
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงอิ่ง ไว้ชีวิตมันก่อน!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ชิงอิ่งก็กระโดดกลับมาอยู่ข้างกายมู่เฉียนซี
พรวด! เฮยเฉียกระอักเลือดคำโตออกมา ก่อนร่างจะร่วงลงมาสู่พื้น และไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะปีนป่ายขึ้นมาแล้ว
หลังจากที่จัดการกับศัตรูได้สำเร็จ ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นของชิงอิ่งก็จ้องมองไปที่มู่เฉียนซี “เฉียน ได้รับบาดเจ็บแล้ว!”
ในตอนนี้เองกู้ไป๋อีเพิ่งจะเห็นว่านางได้ทำแผลให้เขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ทว่า บาดแผลของนางนั้นยังไม่ได้ทำแผลเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าว “แค่บาดแผลภายนอกเท่านั้น เดี๋ยวค่อยทำแผลก็ได้ไม่เป็นไร”
ชิงอิ่งจับแขนมู่เฉียนซีเอาไว้และกล่าวว่า “ไม่ได้!”
