กหลายวันแล้วค่อยกลับ!”
ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกนั้นจ้องเขม็งไปที่มู่เฉียนซี การคุกคามนี้ทำให้มู่เฉียนซีที่เพิ่งจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาเล็กน้อยรู้สึกอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว
คุกคามเพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว!
เจ้าคนสารเลว!
มู่เฉียนซีกล่าว “รูปร่างหน้าตาของอาถิงเวลาเดินกรีดกรายก็ช่างโอ้อวดเป็นที่น่าสนใจมากเกินไปจริง ๆ นอกจากใช้รูปร่างหน้าตาเขาในนามหมอปีศาจแล้ว ข้าก็ไม่คิดจะใช้ใบหน้านั้นของเขาอีก ส่วนสร้อยข้อมือวารีลวงตานี้ไม่เลวเลยนะ”
มู่เฉียนซีขยับเข้าใกล้จิ่วเยี่ยและหอมแก้มเขา ก่อนจะกล่าวว่า “สร้อยข้อมือวารีลวงตาเส้นนี้ ข้าชอบมาก!”
จิ่วเยี่ยมองดูใบหน้าที่งดงามอย่างไร้ที่เปรียบที่อยู่ใกล้เขา รอยยิ้มนั้นสามารถทำให้เขาหลงใหลจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลย…
ทว่า เมื่อเห็นนางกล่าวขอบคุณและทำตัวดีเช่นนี้ เขาจึงอดกลั้นไว้ได้
เขากล่าว “ซีพักผ่อนเถอะ ข้าจะกลับแล้ว!”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “อืม!”
มีสุ่ยจิงอิ๋งเจ้าแห่งมิตินี้อยู่ ต่อให้พวกเขาสองคนจะอยู่คนละโลก หากอยากเจอกันก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แสงสีฟ้าส่องสว่างขึ้น และจิ่วเยี่ยก็ได้จากไป
มู่เฉียนซีหลับตาลงพักผ่อน หากไม่พักผ่อน ร่างกายของนางคงจะพังทลายเป็นแน่
เย่เฉิน กู้ไป๋อี และพวกไม่ได้ไปรบกวนนางแต่อย่างใด พวกเขาซ่อมแซมเมือง รักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ ดำเนินการทุกอย่างอย่างเรียบร้อย ไม่นานนักเมืองเย่เซี่ยก็กลับมาเป็นปกติดังเดิม
ทว่า ความโกรธแค้นนี
