กมือขึ้น พลังวิญญาณอันมืดฟ้ามัวดินก็ได้พุ่งไปทางผู้เฒ่าเย่
ฟึ่บ! ในตอนนี้เอง ลำแสงสีเงินลำแสงหนึ่งได้สาดออกมา
ตงกัวจึงรีบดึงมือของตนเองกลับมาแล้วหลบไป และต่อจากนั้นก็ได้มีเข็มยาถาโถมเข้ามาดั่งสายฝน
ตงกัวหลบหลีกอย่างลนลาน ในที่สุดผู้เฒ่าเย่ก็นับได้ว่าปลอดภัยแล้ว
“ดูเหมือนว่าครั้งก่อนนี้เจ้าจะยังโดนทารุณไม่พอ ยังกล้าที่จะมาทำตัวบังอาจทางตะวันตกของทุ่งรกร้างอีก ช่างรนหาที่ตายนัก!”
“เป็นเจ้านั่นเอง!” ตงกัวมองไปยังหญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นมาจากกลางอากาศ นัยน์ตานั้นได้ระเบิดความเย็นยะเยือกออกมา
เสียงที่ทรงเสน่ห์เสียงหนึ่งได้ดังลอยมา “น้องสาว ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว เจ้าให้ข้ารอเสียนานเชียว!”
เงาสีดำพุ่งผ่านมา หญิงสาวในชุดสีดำปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของนาง
ใบหน้านี้มู่เฉียนซีรู้สึกแปลกตายิ่งนัก อีกทั้งยังมีรูปร่างที่เรียวบางนั้น
มู่เฉียนซีชำเลืองมองไปทางนางแล้วกล่าว “เจ้ารอดมาได้แล้ว? แต่ว่าทำร่างกายเช่นนี้ขึ้นมามันก็ขาดรสนิยมไปหน่อย”
เมื่อคนเหล่านั้นในเมืองมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยก็ได้ตื่นเต้นขึ้นมาเป็นอย่างมาก “ท่านมู่มาแล้ว”
“ในที่สุดท่านมู่ก็มาแล้ว!”
“……”
พวกเขาดีใจจนแทบคลั่ง แต่ทว่าตงกัวกลับหัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
“วะฮะฮะ! นางมาแล้วอย่างไรเล่า? พวกเจ้าคิดว่านางเพียงผู้เดียวจะสามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้หรือ? ช่างเพ้อฝันเสียจริง”
พวกเขาเองก็เพิ่งพบว่ามีแค่เพียงมู่เฉียนซีผู้เดียวเท่านั้นที่มา
