แก่ตัวอยู่บ้าง หากพลังของเขาฟื้นฟูกลับมาช้าลง เช่นนั้นเขาก็จะได้มีเวลาอยู่ข้างกายนางนานขึ้น
ในตอนนี้พลังของเขาฟื้นฟูกลับมาถึงขั้นมหาจักรพรรดิยอดยุทธ์ระดับหนึ่งแล้ว และเขาก็คิดว่าการที่จะฟื้นฟูกลับมาถึงระดับเก้านั้น คงใช้เวลาอีกไม่นานแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้ารู้หรือไม่ว่าปกติแล้วหม้อยาที่ข้าใช้ปรุงยานั้นมันคือหม้อยาใด?”
กู้ไปอีส่ายหน้า ตลอดชีวิตของเขาที่ผ่านมาใจจดใจจ่ออยู่กับการฝึกทักษะกระบี่ ไม่เคยศึกษาเกี่ยวกับหม้อยาใดใดมาก่อนเลย
“มันคือหนึ่งในวัตถุเลียนแบบของหม้อเทพนิรันดร์ หม้อเทพปาฮวางชิงมู่ มันดีกว่าหม้อเทพไท่อีที่ไม่ได้เรื่องหม้อนี้มาก ฉะนั้นข้าก็เลยไม่ต้องการมัน พวกเราไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตไปหาเรื่องใส่ตัว เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
เปิดเผยชิงมู่นั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ นางค่อนข้างเชื่อใจกู้ไป๋อี
กู้ไป๋อีกล่าว่า “เช่นนั้นก็เอาตามที่คุณหนูใหญ่ว่าก็แล้วกัน”
พวกเขาต้องการจะจากไป ทว่า จะจากไปได้ง่าย ๆ เช่นนั้นจริง ๆ เหรอ
และในขณะที่พวกเขาจะข้ามออกไปจากหุบเขานั้น หม้อเทพไท่อีที่หยอกล้อกับคนเหล่านั้นอย่างสนุกสนานก็กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “มู่มู่ เจ้าอย่าทิ้งข้า!”
“ฮือ ฮือ ฮือ! มู่มู่ เจ้าจะทอดทิ้งข้าโดยไม่สนใจใยดีข้าเช่นนี้เหรอ?”
ครั้นแล้ว หม้อยาสีขาวหยกใบนั้นก็พุ่งมาที่มู่เฉียนซีด้วยความบ้าคลั่ง
หากเขาสามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ มันคงเป็นมนุษย์หมาป่าที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งวิ่
