กู้ไป๋อีมองดูแผนที่ม้วนไผ่โบราณหนัก ๆ ในมือก็ตกใจผงะไปเล็กน้อย
“คุณหนูใหญ่เป็นนักปรุงยา ของสิ่งนี้มีค่ากับคุณหนูใหญ่มาก ข้าตามหาของสิ่งนี้ไม่เจอก็ไม่เป็นไร คุณหนูใหญ่ไม่จำเป็นต้องมอบมันให้ข้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “แผนที่นี้ข้าจำรายละเอียดข้างในได้หมดแล้ว ฉะนั้นข้าไม่จำเป็นต้องใช้มันแล้ว”
“แต่หากคนอื่นหาหม้อเทพนิรันดร์เจอ คุณหนูใหญ่ก็ไม่มีโอกาสที่จะได้มันมาแล้วนะขอรับ”
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่นักปรุงยา แต่เขาก็รู้ดีว่าสำหรับนักปรุงยาแล้วนั้น หม้อเทพนิรันดร์แสดงให้เห็นถึงสิ่งใด
“ก็แค่แผนที่ม้วนเดียว จะหาหม้อเทพนิรันดร์เจอได้ง่าย ๆ เช่นนั้นเลยเหรอ เจ้ารับมันไว้เอาไปแลกกับประโยชน์ของเจ้าเถอะ ไม่ต้องเกรงใจข้า”
แผนที่นี้ไม่ใช่แผนที่ม้วนนั้นของตระกูลเย่ เย่เฉินรู้ดี
นายท่านเป็นเจ้านายของท่านหม้อเทพนิรันดร์ เกรงว่าแผนที่ม้วนไผ่โบราณทั้งสามม้วน นางล้วนแต่หาเจอครบแล้ว
ถึงอย่างไรมู่เฉียนซีก็เป็นคนยัดแผนที่ม้วนนี้ให้กับกู้ไป๋อี ต่อให้กู้ไป๋อีอยากจะปฏิเสธก็คงจะไม่ได้
ของทุกอย่างในคลังเก็บของล้ำค่าของตระกูลเย่ล้วนแต่ก็เก็บเอาไปทั้งหมดแล้ว มู่เฉียนซีกล่าว “เย่เฉิน ไปกันเถอะ!”
“อืม!”
ตูม ปัง ปัง! คนเหล่านั้นที่ถูกกลไกทำร้ายจนบาดเจ็บทรมาน ในที่สุดก็ออกมาจากห้องลับได้แล้ว
พวกเขาจ้องเขม็งไปที่ประตูใหญ่นั้นด้วยความโหดเหี้ยม “ข้ามีชีวิตอยู่มานานหลายปีเช่นนี้ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะถูกเจ้าเด็กนั้นเล่นอุบายใส่เอาไ
