เย่เฉินกล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “ไม่เพียงแค่ค่ายกลป้องกันของตระกูลเย่ปรากฏรอยแตกเท่านั้น แต่กลิ่นอายของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพยังเผยออกมาด้วย สิ่งนี้แทบจะทำให้คนทั่วทั้งแดนตะวันออกรู้ถึงเรื่องนี้แล้ว”
ท่านผู้เฒ่าเย่กล่าว “ค่ายกลตระกูลเย่ของพวกเรา เกรงว่าจะไม่มีผู้ใดที่สามารถเปิดมันได้ เป็นไปได้อยู่แค่ทางเดียว นั่นก็คือหม้อเทพไท่อีได้ตื่นขึ้นมาแล้ว และได้เปิดค่ายกลนั้น”
“เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ!”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ชิงมู่ หม้อเทพไท่อีได้ตื่นขึ้นมาแล้ว เจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่?”
ชิงมู่กล่าว “ระยะทางไกลเกินไปจริง ๆ ข้าไม่แน่ใจมากนัก ตอนนี้ฝ่าบาทได้ตื่นขึ้นแล้ว การที่พวกเราทั้งหลายได้ตื่นขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก สิ่งที่พวกเขาคาดเดานั้น มีความเป็นไปได้จริงถึงแปดส่วน”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้น “แต่ทันทีที่เจ้าหมอนี่ตื่นขึ้นมาก็แทบจะทำให้คนทั้งโลกรู้ สมองเขาป่วยจริง ๆ เลย!”
หากเรื่องนี้ไม่เกิดขึ้น หลังจากนี้ประมาณหนึ่งเดือนกว่าค่ายกลป้องกันของตระกูลเย่ก็จะเปิดออกเอง นางก็สามารถเอาสมุนไพรวิญญาณของตระกูลเย่ได้อย่างง่ายดาย
แต่ตอนนี้กลับเป็นเช่นนี้ ผู้คนทั่วทั้งแดนตะวันออกล้วนแต่รู้แล้วว่าที่นั่นมีของล้ำค่าอยู่
ชิงมู่กล่าวอย่างจนปัญญาว่า “ไท่อีชอบโอ้อวดเช่นนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
“เขาไม่กลัวถูกคนอื่นแย่งชิงไปเหรอ?”
“เขาชอบให้ผู้คนตามหาและแย่งเขามาก ดังนั้นจึง…”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุ
