กับมู่เฉียนซี
เย่เฉินตะโกนขึ้น “ขวางพวกมันเอาไว้!”
คนของสำนักขวางโซ่วนั้นมีไม่น้อยเลย หลังจากที่พวกเขาพรวดเข้ามา ตงกัวที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ได้อันตรธานหายไปแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไสหัวไป!”
มู่เฉียนซีถูกคนเหล่านี้ห้อมล้อมเอาไว้อย่างบ้าคลั่ง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะทำอะไรนางไม่ได้ แต่กลับทำให้นางพลาดโอกาสที่จะฆ่าเจ้าหมอนั่นไป
นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าหมอนั่นยังจะเป็นนายน้อยแห่งสำนักขวางโซ่วด้วย หากจับตัวเขาได้จะต้องได้เปรียบมากอย่างแน่นอน ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก…
“นายน้อย รับมือกับพวกมันนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย พวกเรารีบออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ!”
ภายในมุมมืด น้ำเสียงขรึมเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“ตอนนี้ยังไปไม่ได้ นี่เป็นโอกาสดีที่จะฆ่านังผู้หญิงคนนั้น หากฆ่านางไม่ได้ ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!” ตงกัวกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
“ในเมื่อนายน้อยปรารถนาเช่นนี้ ข้าจะฆ่านางเอง!”
เขาพาตงกัวแฝงตัวไปในความมืด จากนั้นดาบวงพระจันทร์สองเล่มนั้นก็ปรากฏขึ้น และลอบโจมตีมู่เฉียนซีอีกครั้ง
ปัง ปัง ปัง! กระบี่ของกู้ไป๋อีรวดเร็วมาก และแน่นอนว่าไม่มีทางให้พวกเขาลงมือสำเร็จได้
มู่เฉียนซีตกใจสะดุ้งขึ้น เจ้าหมอนั่นที่อยู่ในมุมมืดได้ช่วยตงกัวเอาไว้ พวกเขาควรจะหนีไปให้เร็วไม่ใช่หรอกเหรอ นึกไม่ถึงเลยว่ายังจะลอบโจมตีนาง!
หรือว่า……
แสงสลัววาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี หากจับตัวคนที่อยู่ในมุมมืดนั้นได้ก็จะจับพวกเขาได้ทั้งหมด
ทว่า ผู้ท
