บรู้ได้ว่ามีคนผู้นั้นอยู่
เงาในมุมมืดนั้นยังคงตื่นตระหนกตกใจกับการที่การโจมตีของเขาถูกขวางเอาไว้ได้ และผลลัพธ์กลับกลายเป็นพวกเขาสองคนพุ่งเข้ามาแทน
เขาคิดจะบดบังตัวเอง แต่ผลลัพธ์ก็คือจู่ ๆ บริเวณรอบ ๆ ก็ได้กลายเป็นกำแพงน้ำแข็ง
ไม่นานนักกระบี่เล่มหนึ่งก็ตกลงมาจากกลางอากาศ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของกระบี่เล่มนั้นทำให้ผู้คนสั่นสะท้านได้ แม้แต่กำแพงน้ำแข็งก็ไม่เว้น
ตูม! เสียงดังสนั่นขึ้น กำแพงน้ำแข็งถูกกู้ไป๋อีผ่าออกเป็นสองท่อน
ตูม! เงาร่างสีดำร่างหนึ่งกับตงกัวก็ได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขา
แขนข้างหนึ่งของคนชุดดำผู้นั้นตกลงมาบนพื้น
แม้กระบี่เล่มนั้นของกู้ไป๋อีจะไม่ได้หั่นร่างของเขาออกเป็นสองท่อน แต่ก็สามารถตัดแขนข้างหนึ่งของคนผู้นั้นให้ร่วงลงมาได้
เลือดสีแดงสดไหลย้อมออกมา ได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว และคนผู้นี้ก็ไม่สามารถซ่อนกายได้อีก
ตงกัวกล่าว “เมื่อครู่ เจ้าจงใจ เจ้าจงใจทำให้พวกข้าโจมตีสำเร็จ จากนั้นก็หาที่หลบซ่อนตัวของพวกข้าเจอ…”
มู่เฉียนซีกล่าว “ก็ใครใช้ให้เจ้าไม่รีบหนีกันล่ะ คิดจะหนีตอนนี้ ก็ไม่ทันเสียแล้ว”
ด้วยการลงมือของมู่เฉียนซีกับกู้ไป๋อี เงาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสกับตงกัวนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
ตงกัวออกคำสั่งว่า “เงาที่แขนขาดไปแล้ว มันก็ไร้ประโยชน์ไปแล้ว เจ้าระเบิดทำลายตัวเองซะเถอะ!”
กลอุบายการหลบหนีของสำนักขวางโซ่วมักจะเป็นการระเบิดทำลายตัวเอง
เงานี้ก็เชื่อฟังคำ
