มู่เฉียนซีพยักหน้า “โอ้!”
“เช่นนั้นพวกเจ้าปล่อยพวกเราไปได้ไหม?”
“ไม่ได้อย่างแน่นอน!”
ในใจของพวกเขาเย็นเฉียบ แน่นอนว่าพวกนางยังต้องการจะฆ่าคนปิดปากอยู่!
มู่เฉียนซีหยิบยาพิษออกมาสองเม็ดแล้วกล่าวว่า “ยาพิษสองเม็ดนี้ จะไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตของพวกเจ้าหรอก! แต่หากพวกเจ้าไม่เชื่อฟังละก็ จะต้องตายอย่างน่าเวทนาเป็นแน่”
“เจ้าจะควบคุมพวกเราหรือ?” พวกเขาตกใจและกล่าว
“ข้ากำลังขาดกำลังคน พวกเจ้ามาอยู่ตรงหน้าข้าด้วยตัวเองเช่นนี้ จะไม่ใช้ประโยชน์จากพวกเจ้าเสียหน่อยก็คงจะไม่ได้ พวกเจ้าว่าถูกหรือไม่?” มู่เฉียนซีหัวเราะ
“พวกเจ้าเลือกเอาเองเถอะ! ว่าจะตายหรือฟังข้า”
พวกเขาย่อมไม่อยากตาย และทำได้เพียงกินยาพิษนี้อย่างว่าง่าย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พวกเจ้ากลับไปในเมืองแล้วบอกเจ้าเมืองซีเจว๋ว่าพวกเราถูกพวกเจ้าทำร้ายบาดเจ็บสาหัสจนหนีไปแล้ว จากนั้นก็คอยอยู่ในเมืองซีเจว๋ ดูว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อไป?”
“ขอรับ!”
หลังจากที่พวกเขาออกไป ทั่วทั้งป่าก็ได้เงียบสงัดลง
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เพื่อหลีกเลี่ยงการแหวกหญ้าให้งูตื่น คืนนี้เราจะไม่เข้าเมืองแล้ว หาที่พักผ่อนที่นี่เถอะ!”
“ได้!”
กู้ไป๋อีไม่คิดว่ามู่เฉียนซีจะหาต้นไม้สูงตระหง่านมาเพื่อพักผ่อนด้านบนเช่นนี้
ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่มู่เฉียนซีเอ่ยถาม “เสี่ยวไป๋ พื้นที่บนนี้เยอะมาก เจ้าไม่ขึ้นมาหรือ?”
กู้ไป๋อียืนตัวตรงอยู่ใต้ต้นไม้ “ไม่ ข้าจะเฝ้ายามให้คุณหนูใหญ่!”
“ป
