พลังพลังหนึ่งได้วิ่งเข้าสู่ร่างกายของเจ้าเมืองหู่ เจ้าเมืองหู่ก็ตื่นตระหนกขึ้นทันใด
เขาตะโกนดังลั่นว่า “ไม่! ไม่! เจ้ามันบ้าเสียสติไปแล้ว!”
“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย…ข้าไม่อยากตาย ข้าไม่อยากตาย…”
เจ้าเมืองหู่รู้ว่าหากร้องขอชีวิตจากผู้อาวุโสรองผู้นี้ไปก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงเริ่มมองไปทางหนึ่งเพื่อขอความช่วยเหลือ
ไม่นานนักสีหน้าของเจ้าเมืองหู่ก็หมองหม่นลงราวกับขี้เถ้า มู่เฉียนซีเองก็รู้สึกได้ว่าท่าทางจะไม่ดีแล้ว
นางรีบกล่าวว่า “ทุกคนรีบถอยเร็วเข้า รีบถอยออกไปให้ไกลที่สุด เร็วเข้า!”
ท่านเจ้าเมืองซีเจว๋ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้กล่าวเช่นนี้ นี่เป็นโอกาสดีที่จะจับตัวเจ้าหมอนี่ได้เชียวนะ!
หากถอยไปเช่นนี้ เกรงว่าพวกมันจะหนีไปได้
ทว่า หลังจากที่เขาได้เห็นความสามารถของมู่เฉียนซี เขาจึงเลือกที่จะเชื่อมู่เฉียนซี
“ถอย รีบถอยเร็วเข้า!”
“ถอย!”
“……”
พวกเขาใช้ความเร็วที่สุดในการถอยไปจากตรงนี้!
และหลังจากที่พวกเขาถอยไปได้ไม่นาน ผู้อาวุโสรองผู้นั้นก็ได้ผลักเจ้าเมืองหู่ออกไป เขาโคจรพลังวิญญาณอย่างบ้าคลั่งและหนีไป
ตูม! เสียงตูมดังสนั่นขึ้น ร่างของเจ้าเมืองหู่ก็แหลกสลายกระจัดกระจายเป็นชิ้น ๆ
และสิ่งก่อสร้างบริเวณรอบ ๆ ตัวเขาทั้งหมดก็ได้กลายเป็นซากปรักหักพังภายในชั่วพริบตา
อั่ก อั่ก อั่ก! คนเหล่านั้นที่ถอยช้าได้รับผลกระทบจากพลังที่ระเบิดจนได้รับบาดเจ็บภายใน
พวกเขาคิดเสียใจภายหลังที่ไม่วิ่งหนีให้เร็วกว่านี้
