าจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่หกได้จากที่ไหนกัน!”
“ท่านเจ้าเมืองซีเจว๋จะตายไม่ได้ ท่านเจ้าเมืองหู่เจ้ามันโหดร้ายเกินไปแล้ว”
“……”
มีหลายคนเห็นด้วย และเจ้าเมืองซีเจว๋ก็ได้เดินลงจากเวทีประลองแล้ว เขากล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “ข้าขอยอมแพ้!”
หลังของเขาเปียกโชกไปหมด อีกนิดเดียวเขาก็เกือบจะต้องตายและไปเยือนยังยมโลกแล้ว
ก้นบึ้งหัวใจของเขานั้นเกลียดเจ้าเมืองหู่มาก แต่เขากลับต้องระงับอารมณ์ของเขา เจ้าเมืองซีเจว๋จึงกล่าวว่า “ข้ายอมแพ้ได้”
เขามองกู้ไป๋อีและเย่เฉินด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะเดินไปหาพวกเขา “เมื่อครู่นี้ ขอบคุณมากจริง ๆ”
กู้ไป๋อีมองมาทางเขาอย่างเฉยเมย และไม่กล่าวอันใด เขาเพียงไม่อยากให้เจ้าเมืองหู่ผู้นั้นทำแผนชั่วสำเร็จก็เท่านั้น
เย่เฉินหัวเราะพลางกล่าว “ต่อให้พ่ายแพ้ไปหนึ่งรอบ เจ้าเมืองซีเจว๋ก็มีพลังที่ไม่ธรรมดาในทุ่งรกร้าง ตอนนี้พวกเราไม่มีใครอยากให้เจ้าถูกคนใจแคบฆ่าตายหรอก”
ทั้งใจแคบทั้งโหดเหี้ยม เย่เฉินไม่ได้เอ่ยชื่อแต่ทุกคนรู้ว่าเขากำลังพูดถึงใคร?
เจ้าเมืองหู่โกรธจัด “เจ้าหนู เจ้าว่าใครกัน? เจ้ารนหาที่ตายเหรอ?”
เย่เฉินกล่าว “เจ้าเมืองหู่ชอบเอาเรื่องราวมาโยงกับตัวเองงั้นรึ?”
“เจ้า..”
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “เจ้าเมืองหู่ ที่นี่คือเมืองซีเจว๋ของข้า อย่าได้เอะอะก็ให้ลุยให้ฆ่าแกงเลย ช่วยอยู่ในกฏให้ข้าหน่อย การแข่งขันยังไม่จบลง!”
มู่เฉียนซีกำลังต่อสู้อยู่กับเจ้าเมืองเฮยถู เจ้าเมืองเฮยถูคิดว่าหากมู
