งเจ้าเมืองตงกัวกล่าว “ในทุ่งหญ้ารกร้าง ไม่มีผู้ที่มีคุณธรรมเที่ยงตรงอยู่แล้ว การประลองข้างหน้าก็มีคนใช้พิษ ข้าก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่อนุญาต ตนเองไม่ระวังตัวเอง โดนพิษเข้าก็ไม่อาจกล่าวโทษผู้ใดได้ ต้องโทษตนเองที่ไม่ระวังเอง”
นี่คือการประลองของทุ่งรกร้าง ขอเพียงแค่ชนะ ไม่ว่าจะใช้กลอุบายใดก็ย่อมได้ทั้งสิ้น และการวางยาพิษก็ไม่ใช่เรื่องที่ฝ่าฝืนกฏแต่อย่างใด
คำร้องไม่เป็นผล พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่ลงมือกับมู่เฉียนซีต่อไป
ขาดคนควบคุมค่ายกลไปหนึ่งคน ตำแหน่งขาดหายไปหนึ่งคน จึงไม่ได้ยากเหมือนเมื่อครู่แล้ว
มู่เฉียนซีกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ พลังธาตุวารีรอบ ๆ ได้โคจรหมุนรอบตัวนาง และนางก็โจมตีด้วยทักษะวิญญาณออกไปอย่างรุนแรง
“ทักษะโยวหลัว!”
ตูม! เสียงดังสนั่นขึ้น คนทั้งหกเกือบจะกระเด็นลงไปจากลานประลองด้วยกระบวนท่านี้ของมู่ฉียนซี
เพียงกระบวนท่าเดียวเท่านั้น! อีกอย่างคู่ต่อสู้ยังเป็นเพียงแค่จักรพรรดิแห่งภูตระดับสี่ สิ่งนี้สำหรับพวกเขาแล้วนับว่าเป็นการดูถูกพวกเขาเป็นอย่างยิ่ง!
“ฆ่า ต้องฆ่าสาวน้อยผู้นี้ให้ได้!”
“คิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”
แสงระยิบระยับได้เปล่งประกายออกมาจากมังกรเพลิง เปลวไฟอันแดงฉานแทบจะทำให้ลานประลองดับสลายไป
มู่เฉียนซีตะโกนขึ้นอย่างเย็นชาว่า “บัวแดงพิฆาต!”
ตูม!
เมื่อเผชิญหน้ากับพลังอันมหาศาลเช่นนี้ ดอกบัวอัคคีที่ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งนั้นก็ได้ทำลายคนทั้งหกของเมืองเทียนหลานลงไ
