งก็ได้เห็นกับตัวประหลาดตัวหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง
“นี่มัน…นี่มันเป็นสัตว์ประหลาดอันใดกัน! ดูเหมือนมนุษย์แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์”
“หากเป็นมนุษย์ แล้วเหตุใดใบหน้าถึงได้อัปลักษณ์ปานนี้เล่า อีกทั้งยังมีหางสีดำนั่นอีก”
“……”
อัปลักษณ์ นึกไม่ถึงว่าจะมีคนกล้ากล่าววาจาว่านางอัปลักษณ์ ใบหน้าของหญิงสาวอสรพิษพลันเปลี่ยนเป็นโหดร้ายขึ้น
“เอ่อ…พวกเจ้าสังเกตเห็นนั่นหรือไม่ ชุดที่หญิงสาวผู้นี้สวมใส่เหมือนกันกับชุดที่คุณหนูใหญ่ของจวนเจ้าเมืองใส่เลย!”
“เว้นเสียจากหางนั่นแล้ว รูปร่างก็เหมือนกันมาก”
“ชายหนุ่มชุดม่วงนั่น ไม่ใช่ผู้ที่ชนะการประลองในวันนี้หรอกหรือ?”
ครั้นแล้วพวกเขาก็ได้รู้เรื่องที่น่ากลัวมากเรื่องหนึ่ง “คุณหนูใหญ่ของจวนท่านเจ้าเมืองเป็นสัตว์ประหลาด!”
“พระเจ้า! นึกไม่ถึงว่านางจะเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ โชคดีนะที่ข้าแพ้การประลอง มิเช่นนั้นแล้วหากต้องเข้าหอกับนาง แล้วอยู่ ๆ นางกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดเช่นนี้ข้าคงตกใจจนกระเจิงแน่”
.
.
