ะลดพลังลง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีจิตสังหาร ราวกับว่าเขาไม่ใช่ศัตรูที่มาหาเรื่อง
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย ปล่อยข้าลง”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและจ้องมองชายชราในชุดคลุมสีขาวด้วยแววตาที่อันตรายอย่างมาก
มู่เฉียนซีลงสู่พื้นและมองไปที่ชายชราที่สวมเสื้อคลุมสีขาวและกล่าวว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมพวกเจ้าถึงได้ลงมือกัน?”
ชายชราชุดขาวยิ้มและกล่าวว่า “สาวน้อย ข้าอยากคุยกับเจ้า แต่เจ้าเด็กนี่จะลงมือสังหารข้าโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ข้าเองก็จนปัญญาเช่นกัน! เจ้าจะคุยกับข้าไหม?”
มู่เฉียนซีกล่าว “คุยกับเจ้า? เจ้าเป็นเจ้าของหอดำเหรอ? จะคุยเรื่องอะไรรึ?”
ในเวลานี้เถ้าแก่ของหอดำก็เดินเข้ามาและกล่าวว่า “แม่นาง ท่านนี้คือหัวหน้าพ่อครัวของหอดำของเรา”
“พ่อครัว!” เมื่อได้ยินสองคำนี้ นางก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา
อาหารอันดำมืดนั่นชายชราที่ดูเหมือนเทพตรงหน้าผู้นี้เป็นคนทำหรือ? มันน่าเหลือเชื่อมาก
แม้ว่าหัวหน้าพ่อครัวจะไม่ใช่เจ้านาย แต่เถ้าแก่ร้านก็เคารพเขามาก
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าสามารถพูดคุยกับเจ้าได้”
เถ้าแก่ยิ้มและกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่ที่สำหรับการสนทนา ท่านทั้งสองเชิญขึ้นไปข้างบน”
เถ้าแก่นำทางอยู่ด้านหน้า จิ่วเยี่ยอุ้มมู่เฉียนซีขึ้นไป
ชายชรานั่งลงและเห็นทั้งสองคนสนิทกันมากเขาจึงถามขึ้นว่า “สาวน้อย เจ้าหนูหน้าตาดุร้ายนี่เป็นสามีของเจ้าหรือ?”
“ไม่ใช่!” มู่เฉียนซีตอบกลับ
“ซีเป็นคู่หมั้นของข้า” จิ่วเยี่ยกล่าว
แต่จิ่วเยี
