หลงฉือคิดอยากจะล่าถอย แต่การล่าถอยนี้เขาไม่เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง
ปัง ปัง ปัง!
ทุกการโจมตีที่ตกลงไปบนร่างของมังกรกระดูกดำล้วนแต่ไม่เป็นผลทั้งสิ้น ส่วนพวกเขากลับถูกมังกรกระดูกดำโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส
ตูม! การโจมตีครั้งแรกไม่สำเร็จ มู่เฉียนซีถูกมังกรกระดูกดำสะบัดหางใส่จนร่างกระเด็นลอยออกไป และนางก็รับรู้ได้ถึงพลังชี่ที่กำลังเดือดดาล
กู้ไป๋อีก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกระดาษไม่มีเลือดเลยแม้แต่น้อย
แสงสลัววาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี ตอนนี้ด้วยระดับของพวกเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีใดก็ไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับมังกรกระดูกดำตัวนี้ได้เลย
เช่นนั้น ตอนนี้ก็มีเพียงแค่หนทางเดียวแล้วเท่านั้น
นางได้เห็นแววตาที่คิดจะล่าถอยของหลงฉือแล้ว อีกทั้งแววตาของความหวาดกลัวของราชทินนามซวง
พวกเขาไม่เคยออกจากเมืองเฮยตูมาก่อน ร่างกายของพวกเขาจึงไม่ได้มีคำสาปแต่อย่างใด ไม่มีความจำเป็นใดที่ต้องมาเสี่ยงอันตรายที่นี่เลย
และในขณะที่หลงฉือกกำลังจะบอกให้ล่าถอยนั้น มู่เฉียนซีก็เอ่ยปากกล่าวว่า “หลงฉือ หากเจ้าอยากจะเข้าไปข้างในให้ลึกกว่านี้ก็เข้าไปช่วยเสี่ยวไป๋ ช่วยบรรเทาความกดดันของเสี่ยวไป๋ ข้าจะคิดหาทางรับมือกับเจ้านี่”
สายตาของหลงฉือตกลงไปที่ร่างของมู่เฉียนซี หญิงสาวชุดม่วงในตอนนี้ก็ตกอยู่ในที่นั่งลำบากแล้วเช่นกัน แต่ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นกลับส่องสกาวสว่างดุจดั่งดวงดาราก็มิปาน
นึกไม่ถึงเลยว่านางจะก
