กับราชทินนามซวงที่ถูกมู่เฉียนซีเพิกเฉยได้เห็นฉากนี้เข้าก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น กินเม็ดยาวิญญาณนี้มากไปแล้วกระมัง!
หลงฉือกล่าว “ราชทินนามโยว นี่เจ้าลำเอียงเกินไปแล้วกระมัง ให้เม็ดยาวิญญาณแก่ไป๋อี แต่กลับไม่ให้ข้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อรู้ว่าข้าลำเอียง เจ้ายังจะพูดจาไร้สาระให้มากความเพื่ออันใด ข้าว่าเจ้าน่าจะรู้ดีกระมังว่าเผ่ามังกรไม่ได้มีความสนใจในเม็ดยาวิญญาณ อีกอย่างพวกเจ้าก็แอบซ่อนเม็ดยาวิญญาณเอาไว้ หากไม่กินก็รอความตายไปก็แล้วกัน”
ราชทินนามซวงโกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว “สาวน้อย ระวังคำพูดของเจ้าด้วย เหตุใดถึงได้กล้ากล่าววาจาเช่นนี้กับฝ่าบาทของพวกข้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าสองคนได้รับบาดเจ็บสาหัสปานนี้ยังมีหน้ามาทำตัวเย่อหยิ่งเช่นนี้อีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถฉวยโอกาสนี้เอาชีวิตของพวกเจ้าได้”
หลงฉือและพวกเป็นผู้ที่ไม่น่าเชื่อถือมาตั้งแต่แรกแล้ว ถึงแม้จะบอกว่าด้านหน้ามีอันตรายมาก มีสหายร่วมกลุ่มมากจะเป็นการดี แต่คนเหล่านี้มีโอกาสแทงข้างหลังสูง
.
.
