ทันทีที่การโจมตีตกลงไป กู้ไป๋อีก็พบว่าการโจมตีของพวกเขานั้นไม่มีผล
เขารีบดึงมู่เฉียนซีกระโดดขึ้นกลางอากาศเพื่อหลบหลีก จนในที่สุดก็ได้รู้ว่าสิ่งใดที่ลอบโจมตีพวกเขา
มันคือใยแมงมุมสีดำที่ยาวเหยียดอย่างไม่ขาดตอน และในตอนนี้หนึ่งในราชทินนามซวงถูกพัวพันแล้ว
โชคดีที่พี่ชายเขากับเขาได้แยกออกจากกัน จึงสามารถใช้กระบี่ฟันใยแมงมุมนั้นขาดได้
ทว่า ต่อมาใยแมงมุมสีดำก็ได้โจมตีพวกเขาจากทั่วทุกสารทิศ
ตั้งแต่ต้นจนจบ หลงฉือนั้นหลบหลีกได้อย่างสบาย
เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “พวกเจ้าทั้งหลาย เกะกะทางข้าแล้ว”
เปลวไฟสีดำสีเดียวกับใยแมงมุมนั้นได้แผ่ซ่านออกมารอบ ๆ บริเวณ
พรวด!
เปลวไฟนี้ ถึงแม้ว่าจะสามารถแผดเผาใยแมงมุมส่วนหนึ่งได้ แต่ผลลัพธ์ของมันก็มีจำกัด
หลงฉือตกใจสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย “ใยแมงมุมสีดำนี้ แม้แต่เปลวอัคคีของข้าก็ไม่สามารถแผดเผามันได้!”
ใยแมงมุมบริเวณโดยรอบก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนนี้หลงฉือไม่สนใจผู้อื่นอีกต่อไปแล้ว เขารวบรวมพลังทั้งหมดและใช้เปลวไฟโจมตีออกไปจนเกิดรูขนาดใหญ่ จากนั้นเขาก็พรวดออกไป
ราชทินนามซวง มู่เฉียนซีและกู้ไป๋อีก็อยากพรวดตามออกไปเช่นกัน แต่พวกเขาไม่ทันได้ออกไป ใยแมงมุมก็ได้ปิดล้อมบริเวณโดยรอบเอาไว้เสียแล้ว
สีหน้าของราชทินนามซวงฉายแววตื่นตระหนก “ฝ่าบาท รอพวกข้าด้วย! ฝ่าบาท!”
ตนย่อมเป็นที่พึ่งแห่งตน ในเมื่อเปลวไฟของหลงฉือสามารถแผดเผาใยแมงมุมนั้นได้บางส่วน เช่นนั้นเปลวไฟกระบี่มังกรเพลิ
