อต้องเผชิญการโจมตีอย่างบ้าคลั่งจากวานรหน้าปีศาจเหล่านี้ พวกเขาเองก็เริ่มใช้กำลังที่มีอยู่ทั้งหมดตอบโต้
กว่าจะฝ่าวงล้อมมาได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ จากนั้นพวกเขาก็ตกอยู่ในวงล้อมของเถาวัลย์ทมิฬ
ทุกย่างก้าวที่ก้าวเดินในอุโมงค์ฝังศพมังกรแห่งนี้ล้วนแต่ซ่อนเร้นการฆ่าฟันเอาไว้ หากมิใช่ว่าพวกเขามีพลังความสามารถที่แข็งแกร่งพอจนเป็นตำแหน่งราชทินนามได้ เกรงว่าคงได้ตายกันสนิทไปนานแล้ว
เมื่อรอดพ้นจากกับดักแห่งแล้วแห่งเล่าออกมาได้ บนตัวของทุกคนนั้นก็เต็มไปด้วยโลหิต!
สิ่งที่ยิ่งทำให้ร้อนรนใจไปมากกว่านั้นก็คือ พวกเขาพบว่าพวกเขานั้นต่อสู้เคลื่อนไหววนเวียนไปมาอยู่ที่เดิม
สีหน้าของราชทินนามเฮยมืดครึ้มลง “พวกเราติดอยู่ในมิติอีกแล้ว ฝ่าบาทไม่อยู่พวกเราไม่อาจที่จะออกไปได้เลย หรือว่าพวกเราจะต้องติดตายอยู่ในที่แห่งนี้รึ?”
ออกไปมิได้ พวกเขาเองก็รู้ว่าหลงฉือนั้นเป็นคนอย่างไร เขานั้นไม่มีทางที่จะมาช่วยพวกเขาอย่างแน่นอน
หากจะต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อไปคงไม่เป็นการดีแน่
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นกระบี่มังกรเพลิงก็ได้คำรามออกไป!
“มังกรเพลิงสังหาร!”
มังกรเพลิงสีแดงเข้มพุ่งออกไปโดยมิได้ชนเข้ากับสิ่งกีดขวางใด ๆ แต่ไม่ว่าพวกเขาจะทำเช่นไรก็ยังคงวนเวียนอยู่ในที่เดิม ๆ
ราชทินนามเฮยกล่าว “สาวน้อย เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นฝ่าบาทรึ! ลูกเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้จะสามารถไปผ่ามิตินั้นออกได้อย่างไร”
ราชทินนามฉื่อกล่าว “ราชทินนามเฮ
