๋อีก็ล้วนแต่ได้รอนางอยู่ที่ด้านนอกทุกครั้งไป
มู่เฉียนซีถามขึ้น “เสี่ยวไป๋ เจ้าอยู่ที่เมืองเฮยตูไม่มีเรื่องอะไรให้ทำหรือ?”
กู้ไป๋อีกล่าวตอบ “ข้านั้นเป็นขั้นสูงเรียบร้อยแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องไปท้าสู้กับใคร แน่นอนว่าจึงไม่มีเรื่องอะไรให้ทำ ก็แค่เพียงดูแลคุณหนูใหญ่ให้ดีเท่านั้นก็พอแล้ว”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “ในตอนแรกเจ้าต่อต้านยิ่งนัก นึกไม่ถึงเลยว่านับวันเจ้าจะยิ่งได้เรื่องเข้าไปทุกที ข้านั้นอยากจะให้เจ้าอยู่เป็นพ่อบ้านให้ข้าเสียจริง”
กู้ไป๋อีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “รอเมื่อพลังความสามารถของข้าฟื้นฟูขึ้นมาแล้ว คุณหนูใหญ่ก็ไม่สามารถที่จะรั้งข้าเอาไว้ได้”
มู่เฉียนซีพยักหน้ากล่าว “ก็จริง เจ้าเป็นใครกันเล่าเสี่ยวไป๋? เจ้าเป็นถึงยอดฝีมือแห่งโลกทั้งสี่ทิศ ข้านั้นรั้งเจ้าเอาไว้ไม่ได้หรอก!”
น้ำเสียงของมู่เฉียนซีแฝงความเสียดายเอาไว้ ดวงตาของกู้ไป๋อีก็ฉายแววอ่อนโยนออกมา
อย่างไรก็ตาม นางมีความอาลัยอาวรณ์ต่อเขาเพียงเล็กน้อย นั่นก็เพียงพอแล้ว!
หนึ่งปีผ่านไป ในตอนนี้มู่เฉียนซีได้ไปอยู่ชั้นที่แปดของหอคอยแห่งความตายแล้ว และกำลังเข้าสู่การต่อสู้ครั้งที่หนึ่งร้อยซึ่งเป็นรอบตัดสิน!
“บัวแดงพิฆาต!”
“มังกรเพลิงสังหาร!”
ดอกบัวแดงและมังกรเพลิงได้พัวพันอยู่ด้วยกันแล้วพุ่งไปทางคู่ต่อสู้
ชายที่มีโล่อันใหญ่โตและหนังของมันประหนึ่งเหล็กกล้าผู้นั้นได้หลบหลีกอย่างรีบร้อน พร้อมกับได้ใช้เกราะสีดำสนิทนั้นป้องกั
