“บัวแดงพิฆาต!”
ดอกบัวอัคคีได้แผ่ตาข่ายขนาดใหญ่ออกมา ต่อให้เกาเทียนใช้ความเร็วสูงสุดในการหลบหลีก แต่ก็ไม่อาจหลบหลีกชะตากรรมแห่งการทำลายล้างนี้ได้!
“ไม่!” หลังจากที่ถูกดอกบัวอัคคีนี้ห่อหุ้มเอาไว้ เขาก็ได้ส่งเสียงกรีดร้องที่ดูเจ็บปวดรุนแรงออกมา!
ปัง! เขากระเด็นตกลงมาจากลานประลองราวกับเศษผ้าขี้ริ้วก็มิปาน
เกาเทียนพ่ายแพ้แล้ว! เขาตายแล้ว!
คนงามผู้นี้เพิ่งมาใหม่! นางชนะแล้ว!
ทุกคนต่างอ้าปากค้างจ้องมองฉากนี้ด้วยความเหลือเชื่อ
ต่อมาทุกคนก็ส่งเสียงดังเกรียวกราวขึ้น “ฮ่าฮ่าฮ่า! ชนะแล้ว คนงามชนะแล้ว!”
“ดูเหมือนว่ายังมีโอกาสอีก!”
“ตาต่อไป หากเป็นข้าก็คงดี”
มู่เฉียนซีเดินลงมาจากลานประลอง ครั้งนี้ชนะด้วยความบังเอิญ แต่ต่อไปคงไม่โชคดีเช่นนี้แน่
เสี่ยวไป๋ใช้เวลาถึงสิบสองปีกว่าจะเอาชนะหอคอยแห่งความชั่วร้ายทั้งสามได้ ถึงแม้ว่าเวลาในที่แห่งนี้กับเวลาข้างนอกจะแตกต่างกัน แต่นางก็อยากจะทำให้เร็วกว่านี้ และเร็วกว่าเสี่ยวไป๋
“คุณหนูมู่ จะลงชื่อประลองต่อหรือไม่?”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ประลองต่อแน่นอน!”
ทว่า ยังมีอีกสามหอคอยที่จะต้องคว้ามาให้ได้ ในหอคอยแรกชั้นแรกนี้ จะเสียพลังมากเกินไปไม่ได้เด็ดขาด
ผ่านไปไม่นานมากนัก ผู้ที่ปรากฏตัวบนลานประลองก็ยังคงเป็นมู่เฉียนซี
ทุกคนเห็นเช่นนี้แล้วก็ตกใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “คนงามผู้นั้นยังจะลงประลองต่ออีกเหรอ นี่นาง…นางอยากตายหรืออย่างไร!”
คนปกติทั่วไปเมื่อประลองจบ
