มูเฉียนซีกัดฟันกรอด นางกล่าว “เจ้าไม่ทำอะไรเลย ข้าจะพอใจยิ่งกว่า!”
“ข้าจะไม่ทำอะไรเลยไม่ได้!” จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
“เดิมทีคิดว่าเจ้าไม่มีทางรับปาก!” นางก็แค่พูดไปก็เท่านั้น
มู่เฉียนซีเดินออกมาจากห้องก็พบว่าท่านเจ้าเมืองกับหัวหน้าโรงประมูลกำลังรอพวกเขาอยู่
กู้ไป๋อียืนข้างมู่เฉียนซีด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึก หัวหน้าโรงประมูลยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณหนูมู่มาแล้ว เด็ก ๆ ยกอาหารมา!”
อาหารที่หัวหน้าโรงประมูลยกมานั้นล้วนแต่เป็นอาหารที่ดีและรสชาติเอร็ดอร่อยทั้งสิ้น เมื่อเปรียบเทียบกับอาหารบนโต๊ะนี้แล้ว ท่านเจ้าเมืองก็รู้สึกว่าอาหารที่ตนเองได้กินไปสองมื้อนั้นน่าเวทนาเกินกว่าที่จะทนดูได้!
เขาโกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว “ตาเฒ่าฟู่ นี่เจ้า…เจ้าจะเลือกปฏิบัติกับข้าเกินไปแล้วนะ”
หัวหน้าโรงประมูลกล่าว “คุณหนูมู่จะกินข้าว ถ้าเจ้าจะส่งเสียงดังก็ออกไปเสียงดังข้างนอก!”
“หรือว่าข้าจะอยู่กินที่นี่ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”
“กินไปมื้อนึงแล้วยังจะกินอีกรึ ข้าจะไม่ยอมสิ้นเปลืองอาหารเพราะเจ้าหรอกนะ”
“เจ้านี่มัน…เยี่ยมมาก เยี่ยมมาก!” ท่านเจ้าเมืองกล่าวด้วยความโกรธเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้าก็มานั่งกินด้วยกันสิ!”
“ข้ากินแล้ว” กู้ไป๋อีกล่าว
มู่เฉียนซีมีความสุขกับอาหารอันโอชะมื้อนี้มาก จากนั้นนางก็หันไปกล่าวกับหัวหน้าโรงประมูลและท่านเจ้าเมืองว่า “ไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมืองกับหัวหน้าโรงประมู
