ล่าว “ขอบใจคุณหนูมู่มาก!”
พวกเขารู้ดีว่าถึงแม้นายท่านเหล่านี้จะแข็งแกร่งมากเพียงใด แต่พวกเขาก็ไม่สามารถอยู่ที่เมืองชางหมางแห่งนี้ได้ตลอด!
การลงมือของนายท่านเหล่านี้เมื่อคืนถือเป็นการกระทำอันชอบธรรมแล้ว พวกเขาไม่อาจหวังให้นายท่านเหล่านี้อยู่ปกป้องพวกเขาได้ตลอดไป พวกเขาต้องปกป้องตัวเอง!
มู่เฉียนซีกล่าว “เดิมทีวันนี้พวกข้าจะออกเดินทางกลับแล้ว แต่เป็นเพราะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นเมื่อคืนก็เลยล่าช้าไป วันพรุ่งพวกข้าจะออกเดินทาง เพื่อไม่ให้มีใครคอยเป็นห่วง”
หัวหน้าโรงประมูลกับท่านเจ้าเมืองกล่าว “วันพรุ่งพวกเราจะไปส่งทุกท่านด้วยตัวเอง”
เช้าวันต่อมา มู่เฉียนซีไม่ได้ตื่นสาย และพวกเขาก็เตรียมตัวที่จะเดินทางออกจากเมืองชางหมางแล้ว
ทว่า ในขณะที่พวกเขาจะออกจากประตูเมืองนั้นก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางไว้
“พวกเจ้าออกไปไม่ได้!”
“เมื่อวานทำร้ายคนของข้า แล้ววันนี้พวกเจ้าคิดจะออกไปจากเมืองชางหมางอย่างปลอดภัยอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”
“อยู่ในเมืองหาตัวพวกเจ้ายากนัก นึกไม่ถึงว่าวันนี้พวกเจ้าจะมาหาถึงที่ มันช่างดีจริง ๆ!”
องครักษ์เหล่านี้รวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ราวกับกำแพงที่ขวางพวกเขาไว้
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ดูท่าคราวก่อนลงมือกับพวกเจ้าเบาไปหน่อย พวกเจ้าถึงได้กล้ามาขวางทางเช่นนี้!”
พวกเขาหัวเราะและกล่าวว่า “พวกข้ามีพวกเยอะกว่า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการกับพวกเจ้าแค่ไม่กี่คนไม่ได้ ใครกันแน่ที่ต้องเป็นฝ่
