จิ่วเยี่ยกล่าว “จะให้เขาตายอย่างง่ายดายนักไม่ได้”
ดวงตาสีฟ้าอันเยือกเย็นนั้นได้ส่องประกายอันเย็นเฉียบออกมา ผู้ที่มีจิตใจคิดเพ้อฝันกับซี ไหนเลยจะให้เขาตายได้อย่างสุขใจนัก
มู่เฉียนซีพยักหน้ากล่าว “ก็ใช่!”
การที่จะให้คนผู้หนึ่งตายอย่างไม่ง่ายดายนั้น มันช่างเป็นเรื่องง่ายดายเสียจริงสำหรับมู่เฉียนซี มู่เฉียนซีได้นำของออกมาจำนวนไม่น้อยในทันที
เหยียนเซี่ยฉีกล่าวขึ้น “เฉียนซี ข้าสามารถช่วยเจ้าได้หรือไม่เล่า! เจ้าหมอนี่เองก็บีบบังคับข้า ข้าจะไม่ปล่อยเขาไปแน่”
“เช่นนั้นก็ยกให้เจ้าแล้ว!”
มู่เฉียนซีได้บอกนางถึงวิธีการใช้พิษอยู่หลายชนิด จากนั้นก็ได้ทำตัวเป็นเถ้าแก่ที่ไม่สนใจกิจการร้านรวง
ไม่นานนักนายน้อยหู่ก็ได้ร้องโหยหวนออกมาพลางตะโกนว่า “ให้ข้าตายเถอะ! ให้ข้าตายไปเถอะ!”
ในตอนนี้เขาได้เข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วถึงสำนวนที่ว่า ยอมที่จะล่วงเกินผู้ต่ำต้อยชั่วช้า แต่จะมิกล้าจะไปล่วงเกินสตรีเพศ
เจ้าเมืองเหยียนเองก็จนปัญญา บุตรสาวของตนนั้นอยู่กับเจ้าเด็กร้ายกาจเช่นเย่เฉินนานไปเสียจนทำให้เสียคนไปหรือไม่!
โรงเตี๊ยมทั้งโรงได้กลายเป็นซากปรักหักพัง แน่นอนว่าคืนนี้คงจะต้องไปนอนพักที่อื่น ในตอนนี้เองก็ได้มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา
ผู้ที่เข้ามาผู้แรกนั้นก็คือท่านเจ้าเมืองชาง เมื่อเขามองเห็นมู่เฉียนซีดวงตาของเขาก็เกิดประกาย
“ที่แท้ท่านอยู่ที่นี่นี่เอง! ข้าหายดีแล้วและกำลังต้องการตามหาตัวท่านเพื่อขอบคุณอยู่พอดี!”
ต่อ
