างหน้านั้นอีกแม้แต่ก้าวเดียว เมื่อเห็นว่าเด็กสาวผู้นั้นที่ถูกชายชุดดำผู้นั้นกอดเอาไว้แคล้วคลาดปลอดภัยมิได้รับอันตรายใด ๆ เลยแม้แต่น้อย เขาจึงได้เก็บซ่อนแววตาเอาไว้
เห็นได้ชัดเลยว่าได้มาถึงที่ที่ปลอดภัยแล้ว แต่ทว่าจิ่วเยี่ยกลับไม่มีท่าทีที่จะปล่อยนางไป!
มู่เฉียนซีอยากที่จะดิ้นรนให้หลุดออกมา จิ่วเยี่ยกล่าวขึ้น “ข้าขอกอดไว้อีกสักหน่อย!”
ส่วนผู้อาวุโสแห่งเมืองหู่เสี้ยวผู้นั้น บัดนี้เสื้อผ้าทั่วทั้งตัวของเขาได้ถูกเผาไปเสียจนขาดรุ่ย ทั้งแขนและมือของเขาได้ถูกไหม้เสียจนเป็นสีดำสนิท!
การใช้ทักษะวิญญาณที่บ้าคลั่งเช่นนี้แน่นอนว่ามันย่อมทำให้ร่างกายของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนัก
“พรวด!” เขากระอักเลือดสีแดงสดออกมา มันแสดงความสดชัดได้อย่างที่สุดท่ามกลางเปลวเพลิง
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “นายน้อย รีบไป! รีบไปแจ้งท่านเจ้าเมือง พวกเรา…พวกเรามิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา เจ้ารีบหนีไป…”
ในตอนนี้นายน้อยหู่ทำได้เพียงคลานอยู่บนพื้นเท่านั้น!
“ข้า…ข้า…ข้ามองไม่เห็น ข้าไม่รู้ว่าจะไปทางไหน…”
ตัวเขาในตอนนี้อ่อนแอเสียยิ่งกว่าสุนัขไร้บ้านเสียอีก
นายน้อยหู่ตะโกนขึ้น “ข้านั้นเป็นถึงนายน้อยหู่แห่งเมืองหู่เสี้ยว เจ้า…ถ้าหากว่าเจ้าฆ่าข้า! บิดาข้าจะต้องไปปล่อยเจ้าไปแน่”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นอย่างช้า ๆ “คืนนี้มีคนจำนวนมากที่มาเข้าร่วมการประมูลและล้วนได้ตายไปเสียสิ้น เจ้าคิดว่าเจ้าตายอยู่ที่นี่ บิดาของเจ้าจะคิดว่าพว
