็อย่าได้ให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์นั่นทำอะไรบุ่มบ่ามจะดีกว่า มิเช่นนั้นข้าจะหักคอของสาวงามผู้นี้เสีย”
มือของเขาได้จับอยู่ที่คอของเหยียนเซี่ยฉีเป็นที่เรียบร้อย และนั่นทำให้ขนทั้งตัวของเหยียนเซี่ยฉีลุกซู่ขึ้นมาทันใด
“เจ้า…” บุตรสาวของตนอยู่ในมือของเขา เจ้าเมืองเหยียนเองก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
ชายชราผู้หนึ่งได้พุ่งออกไปแล้วตบเจ้าเมืองเหยียนเข้าไปฝ่ามือหนึ่งในทันที
ปัง!
เจ้าเมืองเหยียนล้มลงอยู่บนซากปรักหักพังนั้นและกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
ตูม!
หลายคนได้ล้อมโจมตีอู๋ตี้ ถึงแม้ว่าอู๋ตี้จะมีพลังของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับที่สี่ แต่การที่ไม่สามารถทำอะไรได้นั้นทำให้คนพวกนี้ยิ่งได้ใจ
นายน้อยหู่กล่าว “ข้าจำได้ว่ายังมีสาวงามอีกผู้หนึ่ง นางไปอยู่ไหนแล้ว?”
อู๋ตี้กล่าว “ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าทางที่ดีที่สุดเจ้าจงรีบไสหัวไป มิเช่นนั้นแล้วหากเจ้านายข้ากลับมาเจ้าจะต้องทรมานจนอยากตายแน่นอน!”
นายน้อยหู่ยิ้มแล้วกล่าว “คำพูดของเจ้านั้นข้ากลัวมันจังเลย! ก่อนที่จะถึงตอนนั้นข้าก็จะจัดการกับพวกเจ้าเสียก่อน”
เหยียนเซี่ยฉีร้องตะโกนขึ้น “ไม่นะ ท่านพ่อ พวกเจ้าอย่าได้สนใจข้า ข้า…”
นายน้อยหู่บีบคอของนางเอาไว้และยิ้มชั่วร้าย “คนสวย เจ้ายังไม่ได้มาอุ่นเตียงให้ข้าเลยนะ! เจ้าอยากจะตายในตอนนี้ มันเป็นไปไม่ได้หรอก!”
“พรวด!” เจ้าเมืองเหยียนได้รับการโจมตีอย่างหนักหน่วงอีกครั้งหนึ่ง สีหน้าของเขาซีดเผือดลงไปเรื่อย ๆ
อู๋ตี้นั้นเป็นสัตว์ศ
