ู่ ๆ ก็รู้สึกเหี่ยวแห้งขึ้นมา
“อ๊าก!” ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
“ข้ามองไม่เห็น ข้ามองไม่เห็นแล้ว!” นายน้อยหู่ร้องตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวดปานปอดและหัวใจฉีกขาด
“นายน้อย!”
“นายน้อย ท่านเป็นอะไรไป?”
เพียงเวลาชั่วพริบตา นายน้อยของพวกเขาก็ได้กลายเป็นตัวประหลาดตาบอดไปในทันใด
กู้ไป๋อีได้เริ่มลงมือแล้ว กระบี่เฉียนหานได้วาดออกไป และฟันลงไปอย่างแม่นยำไม่ผิดพลาด อีกทั้งยังมิได้ทำให้เหยียนเซี่ยฉีที่ถูกจับตัวเอาไว้อยู่นั้นได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
“อ๊าก!” เกิดเสียงร้องอเนจอนาถขึ้นอีกเสียงหนึ่ง เลือดสดซาดกระเซ็น
เมื่อเหยียนเซี่ยฉีที่ถูกนายน้อยหู่จับตัวเอาไว้นั้นได้อิสระ นางก็เตะเขากระเด็นลอยออกไปทันที!
“ใครใช้ให้เจ้าจับข้า!”
“ใครให้เจ้าทำร้ายท่านพ่อข้า!”
“ใครให้เจ้าทำร้ายแมวขาวตัวใหญ่นี้!”
นายน้อยหู่ที่ดวงตามืดบอดอีกทั้งมือก็ถูกฟันจนขาดไปนั้นมิอาจที่จะหลบการโจมตีของเหยียนเซี่ยฉีได้เลยแม้แต่น้อย ทั้งตัวของเขาจึงกระเด็นลอยออกไป
“ท่านพ่อ!” เหยียนเซี่ยฉีรีบวิ่งเข้าไปหาบิดาของนาง
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นบิดาของนางได้รับบาดเจ็บหนักเช่นนี้ นางเองก็กังวลใจอย่างที่สุด
องครักษ์ของนายน้อยหู่กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน “นางมารร้าย เจ้าใช้วิชามารอะไรกับนายน้อยของข้ากัน? ทำไมนายน้อยของข้าถึงได้กลายเป็นเช่นนั้นไป?”
ในตอนนี้ใบหน้าของนายน้อยหู่ได้กลายเป็นกระดูกสีขาว ดวงตาคู่นั้นได้แห้งเหือดไปโดยสมบูรณ์และกวั
