ก่งกาจจริง ๆ ที่ทำให้ข้าตกใจได้ถึงเพียงนี้ ที่เจ้ายังไม่ฆ่าข้า ก็คงจะเป็นเพราะเสียดายข้ากระมัง!”
“เสียดาย ไม่รู้ว่าเจ้าใช้ตาข้างไหนมองว่าข้าเสียดายเจ้า ที่ข้าไม่ตัดหัวเจ้าลงพื้นก็เป็นเพราะข้ายังมีเรื่องที่อยากจะถามเจ้า” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
หญิงสาวอสรพิษกระพริบตาปริบ ๆ พลางกล่าว “สาวน้อยอยากถามอะไรเหรอ หรือว่าอยากจะเอาใจชายหนุ่ม แล้วต้องการคำแนะนำจากข้า วางใจได้ ข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้ารู้ ไม่ว่าสิ่งใดข้าก็ช่วยเจ้าได้!”
“ข้าไม่แปลกใจเลย สาวน้อยเช่นเจ้าอายุยังน้อย เอาใจผู้ชายไม่เป็น มิเช่นนั้นแล้วชายผู้นั้นก็คงจะไม่เย็นชาได้ถึงเพียงนี้…”
“ฮึก…” ในขณะที่กำลังกล่าวอยู่นั้น หญิงสาวอสรพิษก็ได้สูดลมหายใจเย็นเข้าปอดเฮือกหนึ่ง
กระบี่ของมู่เฉียนซีได้ทิ้งรอยเลือดไว้ที่คอของนางแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หยุดพูดจาไร้สาระกับข้าได้แล้ว ข้าอยากรู้ว่าฐานที่มั่นของสำนักพวกเจ้าตั้งอยู่ที่ใด”
หญิงสาวอสรพิษยิ้มพลางกล่าว “หรือว่าสาวน้อยอย่างเจ้าอยากจะเข้าร่วมกับสำนักของพวกข้า ไม่มีปัญหา ข้าบอกเจ้าแน่!”
มู่เฉียนซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะเข้าร่วมกับพวกเจ้าเหรอ ฝันไปเถอะ!”
หญิงสาวอสรพิษกล่าว “หากเจ้าไม่ยอมเข้าร่วมกับสำนักของพวกข้า ข้าก็บอกไม่ได้ แต่ข้าพาไปได้นะ เจ้าปล่อยข้าก่อน แล้วก็ตามข้าไป เป็นเช่นไร หากเจ้าสามารถตามข้าไปได้ ต่อให้ข้าต้องสูญเสียเมืองชางหมางไป มันก็คุ้มค่
