“บอกมาเถอะ ครั้งนี้สำนักขวางโซ่วของพวกเจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่?” ดวงตาสีดำขลับของมู่เฉียนซีเผยความเย็นยะเยือกออกมาอีกครั้ง
คนชุดดำกล่าว “ข้าก็เป็นเพียงแค่คนที่กำลังจะตาย เหตุใดจะต้องเปิดเผยความลับของสำนักขวางโซ่วของพวกข้าด้วย ถึงอย่างไร ข้าก็แค่ตาย”
มู่เฉียนซีเอาเข็มยาเข็มหนึ่งออกมา และกล่าวอย่างหยอกล้อว่า “ใครบอกว่าเจ้ากำลังจะตายล่ะ อยู่ต่อหน้าข้า ต่อให้เจ้ากำลังจะตาย ข้าก็สามารถทำให้เจ้าไม่ตายได้!”
คนชุดดำกล่าว “เป็นไปไม่ได้!”
ฟึ่บ! เข็มยาเข็มนั้นในมือมู่เฉียนซีแทงเข้าตรงหัวใจของเขา!
คนชุดดำโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง คิดจะฆ่าเขาแล้วอย่างนั้นเหรอ เป็นเช่นนี้ก็ดี นับว่าได้ถูกปลดปล่อยแล้ว ครั้นแล้วเขาจึงหลับตาลง
ความเจ็บปวดทะลุทะลวงออกมาจากหัวใจ ทำให้เขาเกือบตายทั้งเป็น ทว่า เขากลับพบว่าเขายังไม่ตาย
คนชุดดำลืมตาขึ้นมามองมู่เฉียนซีและกล่าวด้วยความตกตะลึง “เจ้าไม่ได้ฆ่าข้า!”
มู่เฉียนซียิ้มเยาะ “ข้ายังไม่รู้เรื่องที่ข้าอยากรู้เลย เจ้าคิดว่าเจ้าจะตายได้อย่างนั้นเหรอ?”
คนชุดดำกล่าว “ต่อให้เจ้าไม่ให้ข้าตาย ข้าก็ไม่มีวันปริปากบอกอันใดกับเจ้า ทรยศหักหลังต่อสำนัก ข้าไม่ทำเด็ดขาด เจ้าตัดใจซะเถอะ!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เจ้าต้องบอกแน่นอน!”
