ดิ์สิทธิ์เชียวนะ ไฟธรรมดาไม่สามารถหลอมมันออกมาได้”
“ข้าช่วยซีได้!”
สองคนร่วมมือกันหลอมแหวนแทนใจ ความคิดนี้ช่างงดงามเกินไปแล้ว จื่อโยวแสยะปากพลางคิดในใจว่า ‘นับวันเยี่ยยิ่งรักคนงามมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว เรียนรู้จนสามารถบรรลุแล้ว’
สมกับที่เป็นองค์ชายของเขาจริง ๆ ความสามารถในการเรียนรู้ช่างทรงพลังยิ่งนัก
จิ่วเยี่ยมุ่งมั่นเช่นนี้ มู่เฉียนซีก็ไร้หนทางแล้ว นางกล่าว “หากเจ้าสามารถช่วยหลอมได้ เช่นนั้นข้าก็จะหลอมแหวนให้เจ้า”
“ดี!”
หลังจากที่ตกลงกันเสร็จ พวกเขาก็เตรียมที่จะออกจากโรงประมูล จื่อโยวอยากจะตามพวกเขาไป ทว่ากลับถูกจิ่วเยี่ยรังเกียจเสียแล้ว
“เจ้าไสหัวไปได้แล้ว!”
“ฮือฮือฮือ! เยี่ย เจ้าไร้น้ำใจเกินไปแล้ว ใช้ข้าเสร็จแล้วก็ทิ้ง ข้าไม่ไป กว่าข้าจะออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ข้าไม่อยากจะตกไปอยู่ในกรงเล็บของเจ้านั่น เจ้าให้ข้าลาพักร้อนสักหน่อยเถอะนะ!”
จื่อโยวร้องไห้พลางจะเข้าไปกอดจิ่วเยี่ย พร้อมกับทำท่าทางที่น่าสงสารเป็นอย่างมาก!
มู่เฉียนซีทนดูต่อไปไม่ได้แล้วจึงเข้าไปขวางด้านหน้าจิ่วเยี่ยไว้ และกล่าวว่า “จื่อโยว เจ้าสารภาพมาเดี๋ยวนี้นะ เจ้าแกล้งทำเป็นเจ้าชู้ประตูดินก็เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าเจ้าชอบจิ่วเยี่ยใช่หรือไม่!”
ครานี้ จื่อโยวยิ่งเจ็บปวดใจมากยิ่งขึ้น!
เขาชอบผู้หญิงนะ! ในหัวของคนงามคิดสิ่งใดอยู่กันแน่!
ครานี้ เยี่ยไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่นอน!
“ไสหัวไปให้พ้น!”
ตูม!
ทันทีที่กล่าวจบ เสียงตูม
