รถบอกได้ว่ามู่เฉียนซีมีความทะเยอทะยานและต้องการมัน เขาถูกนางหลอกอย่างน่าสังเวช เขาต้องหาทางเอาคืนให้ได้
ผู้อาวุโสใหญ่ก็ไม่ได้ห้ามปรามเขาแต่ประการใด นายน้อยหู่กล่าว “หกร้อยสิบล้าน!”
ให้ตายสิ เจ้าหมอนี่มาเพื่อสร้างปัญหาหรืออย่างไร
มู่เฉียนซีมองไปทางจิ่วเยี่ยที่ก่อความวุ่นวายแล้วกล่าว “จิ่วเยี่ย เจ้าจะหยุดได้หรือไม่ นี่มันหญ้าวิญญาณเหมันต์นะ!”
นางแทบจะพังทลายลงอยู่แล้ว เข้าใจหรือไม่!
ปรากฏว่าจิ่วเยี่ยได้ใช้ดวงตาสีฟ้าที่ดูไร้เดียงสาคู่นั้นมองไปที่มู่เฉียนซีแล้วกล่าว “ซี ข้าไม่อาจที่จะหยุดได้”
เฉียนซีแทบจะกระอักเลือดออกมา
“แต่หญ้าวิญญาณเหมันต์…”
จิ่วเยี่ยขบที่ลำคอของมู่เฉียนซีเบา ๆ แล้วแล้วกระซิบที่ข้างหูนางว่า “ทำให้คนผู้นั้นหลับไปเป็นร้อย ๆ ปีก็ไม่มีปัญหา ไม่ตายหรอก!”
ดวงตาสีฟ้านั้นทอประกายเข้มขึ้น
“ไม่ง่ายเลยกว่าที่จะหาได้พบ ข้าเองก็มิอาจที่จะยอมแพ้ได้ เจ้า…”
“ข้าสะกดมันเอาไว้มานานมากแล้ว มันไม่สามารถที่จะควบคุมเอาไว้ได้อีก” เมื่อกล่าวจบ รอยประทับแต่ละแถวก็ได้เลื่อนลงมาจากคอของมู่เฉียนซี
“หกร้อยสิบล้านครั้งที่หนึ่ง หกร้อยสิบล้านครั้งที่สอง…”
นายน้อยหู่เองก็รู้สึกหวั่นกลัวขึ้นมาอยู่บ้าง เขา…เขาคงจะไม่ถูกหลอกอีกกระมัง! ความร้อนรนของหญิงสาวผู้นั้นเป็นเรื่องจอมปลอม? เสแสร้งอีกแล้ว!
ในตอนที่ผู้ดำเนินงานประมูลกำลังจะกล่าวเป็นครั้งที่สามนี่เอง เสียงที่มีเสน่ห์เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา “พันล้าน!
