เมื่อได้ยินคําพูดของจื่อโยว ดวงตาของกู้ไป๋อีก็หม่นหมองลง
“พูดออกมาเช่นนี้ หมายความว่าอะไร?”
จื่อโยวหัวเราะและกล่าวว่า “ก็เห็นเจ้าเย็นชาราวกับนักปราชญ์ที่ไร้ความปราณี ที่จงใจกระตุ้นเจ้า! ก็เพื่อจะบอกเจ้าว่า เจ้าไม่มีโอกาส”
กู้ไป๋อีกล่าวอย่างเย็นชา “น่าเบื่อ!”
กู้ไป๋อีเองก็โชคร้าย ได้ถูกเจ้านายของตนเองรังเกียจแทบตาย และถูกโยนออกมาอย่างกับมารร้ายนั้นช่างน่าเบื่อยิ่งนัก
อารมณ์ที่น่าเบื่อหน่ายไม่ได้สวยงามเท่าไหร่นัก ดังนั้นแน่นอนว่าจื่อโยวทําได้เพียงทรมานกู้ไป๋อีเท่านั้น
จากประสบการณ์หลายปีที่เขาอยู่ในแวดวงความรัก กู้ไป๋อีผู้นี้ต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน
หลังจากประมูลยาไปสิบขวดติดต่อกัน มูลค่ารวมของที่ประมูลออกมาก็น่าตกใจมาก
พิธีกรสาวสวยกล่าว “ทุกคนคิดว่าการประมูลยาได้สิ้นสุดลงแล้วหรือ? ในความเป็นจริงมีอีกสิ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ประมูล…”
แปะแปะแปะ! นางตบมือเบา ๆ ไม่นานก็มีคนส่งยาน้ำสิบขวดมาให้
ของเหลวที่อยู่ภายในนั้นใสสะอาด ทุกคนตะลึงงัน “นี่มันคืออะไรกัน?”
“นี่คือยา!”
“เอายาน้ำออกมาประมูลได้อย่างไร? คงไม่ใช่การประมูลที่ผิดพลาดหรอกกระมัง!”
พิธีกรประมูลกล่าวว่า “คําพูดของข้า จะพูดแค่ครั้งเดียว!”
“ของเหลววิญญาณนี้ มีประสิทธิภาพเทียบเท่ากับเม็ดยารวมวิญญานระดับปฐพีขั้นสูง ทุกคนคงรู้ดีอยู่แล้วว่าเม็ดยารวมวิญญานคืออะไร? มีเม็ดยารวมวิญญาน พวกเจ้าก็อาจจะสามารถฝึกเป็นนักปรุงยาหรือผู้หลอมอาวุธได้”
“เป็น
