กไม่ถึงว่าจะกล้าตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกข้า”
“สิบเอ็ดล้าน!” นายน้อยหู่ตะโกนขึ้น
ทันทีที่เขากล่าวจบ มู่เฉียนซีก็กล่าวต่อว่า “ยี่สิบล้าน!”
นางรู้ดีว่าเม็ดยาวิญญาณกับยาแผนปัจจุบันที่วางประมูลเมื่อครู่นั้นเพียงพอที่จะให้นางเรียกราคาได้ตามอำเภอใจ ไม่จำเป็นต้องคิดอันใดมาก
“เจ้า…”
แน่นอนว่านายน้อยหู่ไม่พอใจที่โดนดูถูกเช่นนี้ เขากล่าว “ยี่สิบเอ็ดล้าน…”
“สามสิบล้าน!”
ราคาประมูลดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ จนทุกคนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“นายน้อย นายน้อยจะเรียกราคาประมูลตามอารมณ์เช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้วนะ หากพวกนั้นยอมแพ้ เราต้องทุ่มหยกวิญญาณไปมหาศาล ของดีที่แท้จริง แม้แต่ในงานประมูลยังไม่มีเลย”
ชายชราที่นั่งอยู่ข้างเขาทนดูต่อไปไม่ได้แล้วจริง ๆ
สีหน้าของนายน้อยหู่เคร่งขรึมลง ตาเฒ่าผู้นี้ช่างน่ารำคาญใจยิ่งนัก
“หากข้าไม่สู้ราคาต่อ คนเหล่านั้นก็จะดูถูกเมืองหู่เสี้ยวของพวกเรา ข้าจะยอมรามือง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน!” นายน้อยหู่กล่าวด้วยความไม่พอใจ
“นายน้อย อย่าได้ก่อเรื่องเลย เมืองหู่เสี้ยวของพวกเราจะไม่โดนดูถูกดูแคลนเพราะการประมูลครั้งนี้แน่นอน!” ชายชรากล่าวเสียงขรึม
นายน้อยหู่ทำได้เพียงแค่จ้องมองไปที่สินค้าประมูลนั้นด้วยความไม่พอใจ และกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ช่างมันเถอะ”
พิธีกรยิ้มพลางประกาศ “สามสิบล้านครั้งที่หนึ่ง สามสิบล้านครั้งที่สอง สามสิบล้านครั้งที่สาม ปิดการประมูล!”
อาวุธวิญญาณชิ้นนี้ประมูลมาถึงราคานี้ได้ ช่างน
