รีบไปกันเถอะ!”
ความเร็วของสัตว์วิญญาณที่บินได้ในเมืองเหยียนไม่ได้รวดเร็วนัก ถึงอย่างไรมันก็ยังไม่ถึงระดับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์
มู่เฉียนซีโยนยาเข้าไปในปากของอินทรีย์สวรรค์ “นี่เป็นเม็ดยาสําหรับเจ้า เจ้ารีบกินมันเข้าไปเร็วเข้า เมื่อถึงแล้วข้าจะให้รางวัลเจ้าหนึ่งขวด”
หลังจากที่อินทรีย์สวรรค์กินเม็ดยาเข้าไปแล้ว มันก็รู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง
คนที่เลี้ยงมันไม่เคยเอาของดีแบบนี้มาป้อนให้มันมาก่อน มันจึงบินได้เร็วกว่าเดิม
เหยียนเซี่ยฉีกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “เร็วจัง! นี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งสัตว์วิญญาณบินที่บินได้เร็วขนาดนี้ มันเยี่ยมมาก!”
มุมปากของเจ้าเมืองเหยียนกระตุกเล็กน้อย “แม่นางมู่ เมื่อครู่นั่น…นั่นคือยาวิญญาณระดับเจ็ด!”
ยาวิญญาณระดับเจ็ดกลับนํามาป้อนให้กับสัตว์วิญญาณเช่นนี้ ช่างฟุ่มเฟือยเสียจริง
มู่เฉียนซีพยักหน้าและกล่าวว่า “อืม!”
เจ้าเมืองเหยียนตะลึงจนแทบจะตกลงจากสัตว์วิญญาณบินได้ ถ้าเขาผู้เป็นถึงระดับมหาจักรพรรดิตกจากสัตว์วิญญาณบินได้ นั่นก็คงน่าขายหน้ามาก
เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “ท่านพ่อ ทําไมท่านถึงประหลาดใจนัก! ซีเอ๋อร์ขายยาอีกทั้งยังเป็นนักปรุงยา ดังนั้นหากนางจะหยิบยาวิญญาณระดับเจ็ดออกมาสักเม็ด มันก็ไม่ได้เป็นปัญหา!”
เจ้าเมืองเหยียนรู้สึกจนปัญญา นี่ยังเรียกว่าไม่มีปัญหาอีกหรือ?
คนอื่นบอกว่าขายยา ลูกสาวไร้เดียงสาอย่างนางนี้ก็เชื่อ!
ธุรกิจขายยานี้ต้องทํามากน้อยเพียงใด จึงจะสามารถ
